Chi Coltrane.foto GPD/PBMusic
Ineens was ze er. Het was 1973. Binnen een half jaar had ze drie enorme
hits. Van haar eerste single Thunder & Lightning werden een miljoen
exemplaren verkocht. De volgende, Go Like Elijah, stond ruim drie maanden in
de top veertig waarvan twee weken bovenaan. En toen kreeg je You Were My
Friend. Een sterke song die twee maanden hoog in de hitparade bleef staan.
Chi Coltrane, een blonde vrouw met een 'zwarte' stem, waar hele
jongensklassen tegelijk verliefd op werden. Dat kwam van de filmpjes bij
TopPop. Wie smolt er niet als ie Chi zag zingen, met wapperende haren op de
piano beukend alsof het instrument die dag nog wegmoest. Dat was zwarte
gospel van blanke makelij. Chi Coltrane blies je van je stoel. Dat was
zingen tegen de wind in. Er volgden nog twee elpees, maar daarna vernamen we
weinig meer van Chi Coltrane. Zo plotseling als ze aan het firmament
verscheen, zo was ze ook ineens verdwenen.
En afgelopen zomer
maakte ze haar comeback, op een festival in Wenen. Ze hadden tussen de
veertig- en vijftig duizend bezoekers verwacht. Het werden er
honderdduizend. Chi Coltrane, zestig jaar inmiddels, is terug.
Haar biografie klopt als het gaat om haar muzikale belangstelling als kind.
Zonder ooit les gehad te hebben, bespeelde ze op haar twaalfde jaar acht
instrumenten. Van piano tot harp, van harmonica tot drums, van viool tot
orgel. "Nee, die instrumenten hadden we niet allemaal thuis. Maar ik
wist waar ik ze kon vinden. Ik had op mijn zevende al een vriendinnetje waar
ze een piano thuis hadden."
"Ik ging naar Chicago, huurde
er een kamer. Met twee broers en een zus bleef ik telefonisch een beetje
contact houden. Met de andere drie niet." Ze nam zangles. "Mijn
leraar vond het jammer dat ik geen piano speelde, zei hij. Als ik mezelf kon
begeleiden, had hij me aan werk kunnen helpen. Had ik wat kunnen verdienen
met mijn stem. Ik vroeg wat hij bedoelde. Hij speelde een heel virtuoos
rifje. Ik speelde het direct na, en toen heeft hij me inderdaad werk
bezorgd. Probleem was dat ik veel te jong was. Je mocht pas werken als je 21
jaar bent, in sommige restaurants kon het met achttien, maar ik was zestien.
Ik zorgde ervoor dat ik er in elk geval ouder uitzag. Het hielp ook dat ik
op straat een rijbewijs vond, zonder foto."
Ze zong
liedjes van The Beatles, van Elton John, maar ook standards als Cry Me A
River, What A Wonderful World, It Had To Be You. "Als mensen vroegen
hoe het kon dat ik stukken zong die veel ouder waren dan ikzelf, moest ik
van mijn zangleraar zeggen: het zijn de beste liedjes die ooit zijn gemaakt.
En dan stopten de mensen altijd geld in de pot die ik op de piano had staan.
Zo kon ik als tiener aardig rondkomen van de muziek."
"Ik
had ooit zelf een liedje gemaakt. Ik wist niet dat ik het kon, maar het
kostte me geen moeite." Ze ziet het als een gave. Tekst en muziek, het
komt allemaal tegelijk bij haar binnen. "Ik ben terug. En blijf. Voor
altijd."
Chi Coltrane: 'Yesterday, Today &
Forever'. Concert: Muziekcentrum Frits Philips, Eindhoven, 30 september.
© Eindhovens Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
Sorteer reacties
