Mammaloe (Sytske van der Ster) en Pipo (Raymond Kurvers) redden Zonzonia met hun warmte in 'Pipo de musical'. foto Simone Henken
EINDHOVEN - Buiten zijn mensen met ernstige gezichten bezig aan hun laatste
marathonkilometers. Binnen in het Eindhovense Parktheater is de stemming
veel minder serieus. Kleine en grotere mensen struikelen er niet over hun
eigen benen, maar over een overdosis ballonnen. Die zijn er om te vieren dat
Pipo de Clown vanmiddag weer tot leven wordt gewekt.
Zie ook:
Pipo heeft een lange adem. Hij is al sinds 1958 actief met een ellenlange
opeenstapeling van bizarre avonturen.
Als de beroemde clown
(weergaloos goed gespeeld door Raymond Kurvers) deze middag ineens met zijn
grote flapschoenen door het publiek richting podium loopt, worden we (de
grotere mensen) met een zwiep terug in de tijd gezogen. Sapperdeflap, hier
is geen twijfel mogelijk. Dit ís Pipo. Precies de Pipo zoals we hem kennen
van het kleine zwartwit-teeveetje in de huiskamer. Een Pipo om verliefd op
te worden.
De romantische en filosofisch aangelegde clown
('Als je goed kijkt, kun je overal een circus in zien. Dingen zijn niet
gewoon. Alles is bijzonder. Ook een bij op een bloem') neemt ons een ruim
uur mee in een ouderwets Pipo-verhaal, waarin hij met zijn bonte aanhang
Mammaloe, de schietzovreemde indiaan Kluk-kluk, een knuffelbeestenuitvoering
van ezeltje Nononono en circusdirecteur Dikke Deur een nieuw avontuur
beleeft.
Er is werk aan de winkel. De Nachtvorst wil van
woestijnland Zonzonia een ijzige vlakte maken en daarom laat hij de Kaliefen
Homaar en Kassa warme stemmen stelen. Zelfs Mammaloe wordt ontvoerd en lange
tijd lijkt het er op of de Nachtvorst niet te stoppen is. Gelukkig gooit
Pipo er een dikke portie Pipo-power tegenaan en smelt de Nachtvorst tot een
plasje, samen met zijn ijzige plannen.
De makers mogen
zichzelf gerust een feestneus opzetten. Nergens wordt het gelikt, nergens
wordt het pretentieus en daardoor heeft 'Pipo de musical' een mooie balans
gevonden tussen nostalgie en musicalkwaliteit zoals we die in 2009 gewend
zijn.
Bovendien heeft Belinda Meuldijk – in navolging van Pipo's
geestelijke vader Wim Meuldijk – met haar teksten de ware ziel van Pipo echt
laten herleven.
Voor heel jonge kinderen is de voorstelling
misschien wat aan de lange kant en sommige overgangen liepen hier en daar
nog niet helemaal vlekkeloos. Maar buiten die minpuntjes, blijft er maar één
conclusie mogelijk. Zelfs de allerzuurste chagrijn krijgt goeie zin van
'Pipo de musical'.
© Eindhovens Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.























