Foto GPD
Zie trailer
In 1999 lanceerden filmmakers Elbert van Strien, Guido van Gennep en Djie-Han Thung het Manifest voor de Verbeelding. Het trio keerde zich tegen het tot norm verheven realisme, dat de productie van fantastische films in Nederland uitsloot.
Geleverd door Filmtrailer.com
Dat het vervolgens tien jaar duurde voor het driemanschap met Zwart water
een fantastische speelfilm kon maken, lijkt hun lezing te bevestigen. De
drie lieten zich intussen echter niet onbetuigd. Van Strien en Thung maakten
korte genrefilms, Van Gennep ontwikkelde zich tot een uitstekend cameraman,
zoals uit Oorlogswinter bleek.
Met een geanimeerde titelsequentie
van Thung en een sfeervolle fotografie van Van Gennep kan het door Van
Strien geregisseerde Zwart water bogen op een fraai uiterlijk, dat goed
aansluit bij diens klassieke stijlopvatting.
Net als in zijn korte
film Het verborgen gezicht (2004) legt de regisseur de nadruk op de
belevingswereld van een jong meisje, dat een ander perspectief op haar
omgeving heeft dan de volwassenen die haar omringen.
Dat gegeven
krijgt in de openingsbeelden een weerslag in spiegelmotieven en
Rorschach-inktvlekken, die aangeven dat de film een psychologische inslag
heeft. De negenjarige Lisa wordt geïntroduceerd in een Amsterdamse
etagewoning, waar haar ouders te horen krijgen dat oma in België al een
maand dood en begraven is.
Een erfenis voert het gezin naar een
afgelegen Belgische villa, die door Lisa's moeder lang geleden voorgoed werd
verlaten en verzwegen. De drie nemen er hun intrek, waarna de vondst van een
oud dagboek en een ontmoeting met een mysterieus meisje de kleine Lisa ertoe
brengen haar moeder met andere ogen te bekijken.
Zwart water bevat
een paar sterke schokmomenten, waarbij de spanningsopbouw en een van
onheilszwangere schaduwen doortrokken fotografie hun uitwerking niet missen.
Maar het is meer een psychologische thriller dan een horrorfilm, waarin een
verzwegen verleden het gezinsleven ernstig ontwricht.
Van Strien
en co-scenarioschrijver Paulo van Vliet sturen aan op een onthullende finale
en slagen er daarbij in zich aan genreclichés uit thematisch verwante
buitenlandse films te onttrekken. De ontknoping getuigt van lef en neemt een
aantal bezwaren tegen de ruw geschetste psychologie van sommige personages
weg, maar of het mysterie daarmee ook een bevredigende verklaring krijgt, is
de vraag.
Zwart water kan zich niet meten met The sixth sense of de
beste Aziatische genrefilms van de afgelopen tien jaar, maar markeert voor
Nederlandse begrippen een flinke stap voorwaarts. Van Strien zet veel hoger
in dan de makers van de eenduidige horrorfilms Dood eind en Sl8n8 vier jaar
geleden en we mogen hopen dat hij de kans krijgt zich na dit aardige debuut
verder te ontwikkelen.
Bioscoop: Plaza Futura
© Eindhovens Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
Sorteer reacties
