Foto GPD
Zie trailer
In 1992 markeerde het onverminderd schokkende
Bad lieutenant een hoogtepunt in de loopbanen van filmmaker Abel Ferrara en
acteur Harvey Keitel, die zich als ontspoorde detective in een hels New York
helemaal bloot gaf. Wie de film ziet, vergeet hem nooit meer.
Geleverd door Filmtrailer.com
Werner Herzog verklaart Ferrara noch diens film te kennen en weigert Bad
lieutenant: port of call New Orleans een vervolg of herverfilming te noemen.
Er zijn in het afgelopen decennium echter zoveel Amerikaanse herverfilmingen
van oude successen verschenen, dat duidelijk is uit welke hoek de wind
waait.
De producent van Ferrara's Bad lieutenant liet een nieuw
scenario rond hetzelfde thema schrijven en verzekerde zich met het
aantrekken van Herzog van prestige. En warempel: er zijn critici die
Herzog's versie als een autonoom kunstwerk de hemel in prijzen.
De
detective wordt dit keer vertolkt door Nicolas Cage, die zich in malle
rollen gespecialiseerd heeft. De film is gesitueerd in het door de orkaan
Katrina verwoeste New Orleans, en opent met een scène waarin de detective
een verdrinkende bajesklant ontzet. Het levert hem een medaille op en een
ontwrichte rug, waarna hij zijn pijnstillers met illegale narcotica aanvult.
Dit is geen man die zijn geestelijke pijn verdooft, maar een rugpatiënt die
graag aan het werk blijft.
Dat verschil met het origineel maakt
Herzog's variant tot een film over de gevaren van verdovende middelen: de
man ontspoort omdat hij teveel slikt en snuift en de werkelijkheid uit het
oog verliest. Gaap. Maar hij heeft een pistool en een vrijbrief om de wet
naar zijn hand te zetten en hij wordt gespeeld door Nicolas 'het kan mij
niet gek genoeg zijn' Cage! Als bizarre komedie vaart de film uitstekend bij
de strapatsen van de ster, die zijn delirium en rugproblemen fraai
uitspeelt. Sommige bijrolspelers zitten op dezelfde golflengte, anderen
bevinden zich in een wrang politiedrama. Visueel zwabbert de film ook alle
kanten uit: wanneer Herzog het dierenleven van Louisiana naar de voorgrond
haalt, vallen we in een ruw afgewerkte documentaire, terwijl de interieur-
en nachtopnamen gloedvol ogen.
In Herzog's rijke oeuvre is de film
een maffe aberratie, in dat van Cage valt voor twee uur alles op zijn
plaats, alsof het altijd zo bedoeld was. Het hel en verdoemenis dat Ferrara
de makers toewenst, is begrijpelijk, maar zijn eigen meesterwerk blijft
overeind. Sterker nog: er zijn misschien wel kijkers die zich met Herzog's
holle echo zo kostelijk vermaken dat ze deel 1 ook eens willen uitproberen.
Doen!
Bioscoop: Pathé Eindhoven
© Eindhovens Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
Sorteer reacties
