Gerry Roslie (uiterst rechts) en Rob Lind (tweede van rechts) met The Sonics anno 2011.
The Sonics in hun glorietijd, midden jaren zestig.
1/2
De roemruchte Amerikaanse garageband The Sonics speelt tijdens Speedfest in Eindhoven. Een stelletje Amerikaanse rebellen maakte medio jaren zestig 'duivelse muziek'. Brave burgers moesten niks hebben van hun songs over foute vrouwen, psychopaten en de geweldige effecten van een giftig drankje.
Zie ook:
Hoewel de band The Sonics slechts enkele jaren bestond, is de invloed van de garagerockers groot. Hun vuige, gruizige songs waren een inspiratiebron voor punk- en grungebands.
De legendarische groep werd in 2007 heropgericht en speelt zaterdag 10 december tijdens Speedfest in Eindhoven. Twee leden van het eerste uur, Gerry Roslie (zang, orgel, piano) en Rob Lind (saxofoon, mondharmonica, zang), vertellen over verleden en heden van The Sonics.
The Sonics staat bekend als een garageband. Maar oefenden jullie begin jaren zestig daadwerkelijk in een garage?
Roslie: "Ja, we repeteerden in de garage bij het ouderlijk huis van onze drummer, Bob Bennett. Als het koud was oefenden we bij hem in huis. Natuurlijk vroegen de buren of het zachter kon, maar we móesten gewoon hard spelen. Soms kwam de politie aan de deur, omdat er klachten binnenkwamen over de herrie. De agenten waren meestal vriendelijk. Daarna gingen we voorzichtig weer terug naar het volume waarmee we net daarvoor problemen hadden gekregen."
Ook Jimi Hendrix, Nirvana en Pearl Jam zijn afkomstig uit jullie regio, het noordwesten van de Verenigde Staten. Het is blijkbaar een vruchtbare plek voor muzikanten.
Lind: "De twee belangrijkste muzieksteden in onze omgeving zijn Tacoma en Seattle. De muziek uit Seattle was vriendelijker en jazzier. Wij komen zelf uit Tacoma: een arbeidersstad met een haven, enigszins te vergelijken met Liverpool. Een stad met een ruige rockscene. Wij wilden geen mooie, jazzy muziek maken. We keken zelfs neer op die muzikanten, hoewel velen technisch beter waren dan wij. Wij wilden rocken!"
Jullie werkten met eenvoudige opname-apparatuur en creëerden een wild en primitief geluid dat vijftig jaar later nog steeds herkenbaar is. Hoe is die sound ontstaan?
Lind: "Er is geen geheim, we hebben altijd hard gespeeld. In het begin deden we drie lange sets op rolschaatsbanen en tijdens dansavonden. We hadden er een hekel aan als de toeschouwers vanaf het begin toekeken. Dus begonnen we meteen te rocken, zodat de mensen gedwongen waren te gaan dansen."
Roslie: "Een regisseur van een tv-programma in Cleveland zei tegen me: 'Moet dat nou, dat barbaarse gedoe!' Ik bleef beleefd. Toch had ik de neiging hem te zeggen dat wij niet zo hard speelden, maar dat hij misschien te oud was."
The Sonics zingen over controversiële onderwerpen zoals een duivelse vrouw ('The witch') en het drinken van de giftige stof strychnine. Werden jullie gedraaid op de radio?
Roslie: "Veel radiostations vonden onze songs te intens voor hun luisteraars. Stel je voor: een leuk, zacht liedje van Pat Boone werd gevolgd door zo'n schreeuwende, gekke song van The Sonics!"
Lind: "Radiostations negeerden ons aanvankelijk, totdat onze platenverkoop begon te stijgen en mensen bij de zenders verzoekjes gingen indienen. De grootste zender, KJR, wilde 'The witch' niet overdag draaien, omdat de radiomakers bang waren dat het nummer huisvrouwen schrik zou aanjagen. Ze dachten dat we duivelse muziek maakten, wat natuurlijk niet zo was. Daarom zijn we op de hitlijst van KJR nooit op nummer 1 gekomen."
Hebben jullie lang nagedacht over de vraag of een reünie wel verstandig zou zijn?
Lind: "We kregen veel aanbiedingen. Omdat we onze reputatie niet wilden schaden, hebben we anderhalf jaar lang hard gerepeteerd. Pas toen we er zeker van waren dat de reünie een succes zou worden, zijn we weer live gaan spelen."
Veel mensen zullen denken dat de Sonics teren op nostalgische gevoelens. Hoe houd je die oude geestdrift levend?
Roslie: "We spelen nog steeds met die barbaarse houding. Voor mij is pure rock-'n-roll een spirituele ervaring." Lind: "Als mensen ons eenmaal live hebben gezien, praat niemand meer over nostalgie. Het is een eer dat mensen hun zuur verdiende geld neertellen om ons te zien spelen. Daarom spelen we net zo fanatiek in een kleine club als op een festival met zo'n twintigduizend bezoekers. We komen altijd druipend van het zweet en buiten adem van het podium af. Dat zul je ook gaan zien in Eindhoven."
© Eindhovens Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
