Gordon Lightfoot
Gordon Lightfoot
1/2
Je kon het aan een mooie vrouw overlaten om andere mooie vrouwen te herkennen.
In deze entourage was het een onwerkelijk gezicht, het klassieke decor van het podium van het Concertgebouw en dan die bonte rijen vrouwen aan weerszijden van dat kolossale orgel: alsof Wagner een tijdreis gemaakt had om een nieuwe uitgebreide versie van de Walküren op te voeren.
En toch was het gewoon Gordon Lightfoot waar al die vrouwen zich voor openstelden, die dat jaar net een hit had met 'Sundown', na het eerdere 'If You could read my mind'.
Sundown
If You could read my mind
En Gordon Lightfoots gedachten waren soms anders dan zijn liedjes, zo had ik mijn vriendin kunnen vertellen.
Want toen Gordon Lightfoot ooit gevraagd werd wie die Marian eigenlijk was, waar hij het zeer tedere en poëtische 'The Mountains and Marian' over geschreven had, antwoordde hij lichtvoetig: 'She was the best goddamn fuck I've ever had'.
The Mountains and Marian
Als je midden jaren zestig naar Bob Dylan luisterde, kwam je bijna automatisch ook bij Gordon Lightfoot terecht, een folkzanger die niet politiek geëngageerd was, maar zich op de natuur en de natuur van vrouwen richtte. 'Early Morning Rain', 'Bitter green', 'Did she mention my name?' ze rolden uit zijn mond als water over gladgeschuurde stenen.
Zijn meesterstuk in die dagen was 'Canadian Railroad Trilogy', dat als een trein door het woeste en prachtige land dendert.
Canadian Railroad Trilogy
In 1971 verraste Lightfoot met de weinig zomerse 'Summer side of life', die opende met '10 degrees and getting colder'.
10 degrees and getting colder
En het wérd kouder, zoals het aangrijpende Mexicaanse treurspel 'Miguel' en 'Talking in your sleep', waarin een man zijn slapende vrouw op overspel betrapt. 'Summer side of life' was zo'n plaat waarvan het pas na een aantal keren draaien tot je doordrong hoe goed hij eigenlijk wel was.
Miguel
Talking in your sleep
Er volgden nog een hele serie mooie platen, waarin lust en liefde elkaars begin en einde zochten en de prachtige melancholie resteerde van 'Lookin' at the rain' en 'Second cup of coffee'.
Lookin' at the rain
Second cup of coffee
Maar net als bij die andere grote Canadees, Ian Tyson, sloeg het noodlot toe.
Gordon lightfoot kreeg een zware hartaanval en lag weken in coma, de man over wie Dylan zei dat hij eindeloos naar zijn liedjes kon luisteren.
Maar Lightfoot ontwaakte.
Misschien dat hij in zijn coma niet zoveel engelen had gezien als in 1975 in het Concertgebouw.
© Eindhovens Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
Sorteer reacties
