Sean Noonan
1/4
Hieronder vindt u de recensies van de nieuwe cd's van Marco Borsato, I'm
from Barcelona, Hallo Venray en Sean Noonan.
Heeft u
een cd gehoord die u erg mooi vindt? Klik op 'Reageren' en schrijf er iets
over.
POP
MARCO BORSATO: WIT LICHT
Met een speelfilm, een
concertreeks en een nieuw album wordt 2008 ’het jaar van Marco Borsato’.
Een jaar waarin hij zijn muzikale grenzen verlegt, zegt de 41-jarige zanger in interviews. In de praktijk valt dat nogal mee; slechts het (sterke)
titelnummer laat een afwijkend geluid horen. Verder bevat Wit Licht vooral bombastische ballads met de handtekening van tekst- en
songschrijver John Ewbank. Veel ingetogen piano-intro’s derhalve, gevolgd door breed uitgesmeerde arrangementen (Stop De Tijd, de
dertiende nummer 1-hit) en gepijnigde, soms opvallend geknepen zang (Voor Eén Lach). Ook tekstueel worden slechts accenten verlegd, zoals
in het vrij simplistische Dochters en de tranentrekker Doe Wat Je Altijd Deed. Het ligt er allemaal te dik bovenop, alsof na vier jaar radiostilte
de twijfel toesloeg. ’Goed is niet goed genoeg. Het moet super zijn’, zegt Borsato daarover in het begeleidende persmateriaal. Maar alleen de
productie van Wit Licht is écht super. En juist daaraan heeft de gemiddelde
downloader geen enkele boodschap. (mg)
* Marco Borsato ’Wit
Licht’ (Universal) Speelduur: 44.35 min.
I’M FROM BARCELONA: WHO KILLED HARRY HOUDINI?
Op EuroSonic was I’m From Barcelona dit jaar een van de blikvangers. De
Zweedse band bleek op het podium een kleurrijke,
aanstekelijk vrolijke en, vooral, omvangrijke groep hippies. Op dit tweede album doen weer 24 muzikanten mee. Who Killed Harry Houdini? zet
de lijn van het debuut voort.
De rijk geïnstrumenteerde en licht psychedelische muziek houdt het midden tussen die van Arcade Fire (de song Andy) en Flaming Lips
(Mingus). Met de jaren zestig heeft het, op de massaal gezongen, opwekkende koortjes en de handclaps in Rufus na, niet veel van doen.
Moderne hippies zijn ze, die houden van bombast en galmende refreinen, maar ook van elektronica en hedendaagse Amerikaanse indiepop.
Meeslepende plaat, hoogstens een beetje topzwaar en overdadig geproduceerd.
(rb)
* I’m From Barcelona ’Who Killed Harry Houdini?’ (Dolores
Recordings/EMI) Speelduur: 36.57 min.
HALLO VENRAY: LEATHER ON MY SOUL
Het duurde langer dan gepland, maar
daar zijn de veteranen van Hallo Venray weer. Het
Haagse trio onder aanvoering van Henk Koorn doet dat met een opvallende dubbel-cd, na Vegetables & Fruits de tweede voor Excelsior: een
bevat elektrisch versterkte versies, de ander akoestische uitvoeringen. Beide cd’s hebben zo een eigen charme. Dankzij de rauwe productie
klinkt Hallo Venray elektrisch als een authentieke garagerockband, terwijl de intieme, lekker lome versies voor Americana – soms à la Neil
Young – kunnen doorgaan. Na een fraaie twintigjarige carrière neemt het grillige en sympathieke Hallo Venray zo nog altijd een eigen plaats in
binnen de Nederlandse subtop. Het ontroerende Why Should I Want You is zelfs van zeldzame klasse.
(pvdh)
* Hallo Venray ’Leather On My Soul’ (Excelsior/V2)
Speelduur: 33.56 + 31.22 min.
JAZZ
SEAN NOONAN: BREWED BY NOON ’BOXING DREAMS
Drummer Sean Noonan komt uit Brockton, Massachussetts, tevens de
geboorteplaats van bokslegende ’Rocky’ Marciano. Boxing Dreams is onder meer een eerbetoon aan Rocky, maar vooral een overdonderende
mix van afro-keltische jazz-indierock. Deze onwaarschijnlijke combinatie komt voort uit Noonans komaf en zijn muzikale verleden in zowel
Afrikaanse formaties als jazzpunkbands. Het totaalgeluid is een soort rollercoaster, vormgegeven door de complexe ritmes van Noonan, de
funky bas van Jamaaladeen Tacuma, de smerige gitaar Marc Ribot en de vurige wolof-zang van Abdoulaye Diabaté. Daartegenover staan het
frisse highlife geluid van gitarist Aram Bajakian en de dromerige ’Gaelic’ zanglijnen van Susan McKeown. Soms iets te ruw, maar vaak
verrassend. Brewed by Noon speelt op 1, 2 en 4 oktober in Tilburg, Utrecht
en Amsterdam. (ip)
* Sean Noonan’s Brewed by Noon ’Boxing
dreams’ (Songline/Challenge) Speelduur: 70.59 min.
© Eindhovens Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
Sorteer reacties
