LOCHEM - Ach ja, Frank Boeijen. Perpetuele piekeraar. Notoire melancholicus.
In het wereldje van de snelopkomende en vervliegende talenten zou je hem
bijna uit het oog verliezen. Maar het voormalige popidool blijft gestaag
boetseren aan zijn inmiddels omvangrijke oeuvre. Onlangs verscheen Boeijens
drieëntwintigste plaat: Camera. Ook is zijn nieuwe theatervoorstelling van
start gegaan.
Een nieuwe lente, een nieuw geluid? Helaas. De Nijmegenaar blijft
onverminderd tobben in een eigen gecreëerd, donker universum, waarin hij
zichzelf wijsmaakt dat het allemaal 'niet zo is'. Waarin geluk 'pijn' doet
en vergeving 'een groot woord' is.
Filosofische gemijmer dat meer
vragen oproept dan het beantwoordt. Compositorisch blijft Boeijen evenwel
onverminderd interessant. Het is daarom jammer dat Frank Boeijen almaar in
dat zwaarmoedige patroontje blijft hangen. De weg die hij jaren geleden is
ingeslagen, is verworden tot een voorspelbaar wandelpad vol sobere,
onberispelijk vormgegeven chansons. Ook zijn nieuwe programma wordt gevuld
met oude en nieuwe liedjes die zijdezacht in een monotone cadans voorbij
tokkelen. Zorgvuldig worden alle oneffenheden gladgestreken en wordt ieder
avontuur gemeden.
Goed, een op de rand van het podium,
akoestisch gespeeld 'Verjaardagsfeest' en de setjes waarin Frank alleen
begeleid wordt door piano doorbreken even de sleur. Maar echt warm of koud
word je niet van 'Rond & rond', 'De piano van Beethoven' en het
Shaffiaans vertolkte 'Zeg me dat het niet zo is'. Dat neerslachtige
sentiment verandert spoorslags als de band 'Taal van de tijd' en 'Kaap De
Goede Hoop' in volle glorie het luchtruim laat kiezen.
De schepper
van Kronenburg is het componeren niet verleerd, maar vooralsnog is de
bewolking te dik om een zonnestraaltje door te laten.
Frank Boeijen. Gezien op 22/1 in Lochem. Ook nog in Veldhoven (Schalm,
12/2), Eindhoven (Muziekcentrum, 19/5).
Sorteer reacties
