Wij willen je mee op reis nemen, vertelt een geloogde stem, opborrelend uit het glasgerinkel en gelal in een luidruchtige kroeg. Zo begint de elpee 'Here to there' van Frummox uit 1969, een onbekend meesterwerk uit Texas. In navolging van Frummox neem ik de muziekliefhebber vanaf donderdag op onze cultuurpagina's wekelijks mee op reis. In vijftig afleveringen komen evenzoveel platen aan bod, waar voor mij een bijzonder en vaak persoonlijk verhaal aan vastzit.
Zie ook:
De reis voert van Nashville naar Austin, van New York naar Los Angeles, maar ook van Londen naar Dublin. En dichter bij huis: van Nederweert naar Tilburg en Papendrecht, van Amsterdam naar Eindhoven. Het is een reis langs veelal obscure artiesten. Van de iets bekendere figuren wordt soms de begintijd belicht, zoals Lucinda Williams met haar handtastelijke vriendje, of de glazige nadagen van Tompall Glaser.
Soms zal het gaan over de speciale kwaliteit van een elpee, in een enkel geval zelfs van één liedje, of om een plaat gekoppeld aan de bizarre levensloop van een zanger, zoals Johnny Paycheck, een grappige en aandoenlijke 'madman', die van het podium in de goot belandde en weer terug en terug.
Of de tragische Sandy Denny, die al jong geen droevige refreinen meer zou zingen. Een aantal van de artiesten heb ik zien optreden, vaak in een vroeg stadium van hun carrière, als ze al een carrière kregen.
Muziek heeft voor een groot deel mijn leven gevormd en kleur gegeven, zoals vaker uit mijn dagelijkse stukjes spreekt. Het wordt geen top-vijftig, maar vijftig platen die me overrompelden door de pure schoonheid en me de kracht van eigenzinnigheid en eenzaamheid leerden. Platen die met glas en sigaret in de hand hielpen de waanzin van alledag te relativeren. Daarom zijn het ook groeven van genegenheid.
© Eindhovens Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
Sorteer reacties
