EINDHOVEN - Een hartslag bonst door de luidsprekers, begeleid door de piepjes van een monitor. Een langgerekte piep volgt; de patiënt is overleden. Daarna betreedt Moke het podium van het Muziekgebouw in Eindhoven.
Het eerste nummer heet 'My death'. Het is duidelijk dat we geen gezellig avondje tegemoet gaan met de rockband uit Amsterdam.
En zo hoort het ook. Goede rockconcerten zijn opwindend, inspirerend, opwekkend, deprimerend, agressief of rustgevend, maar gezelligheid moet te allen tijde worden vermeden. Moke heeft dat prima begrepen.
Het collectief rond zanger-gitarist Felix Maginn toert langs de theaters met een voorstelling waarin de dood prominent aanwezig is: 'Till death do us part'. Het eigen oeuvre van de Amsterdammers speelt slechts een kleine rol. Begeleid door stemmige, duistere videoprojecties en gehuld in hun kenmerkende zwarte outfit brengen ze vooral liedjes van anderen.
De focus ligt op Maginn: beheerst en stijlvol loodst de zanger het publiek langs de melancholieke songs. Hij draagt een gedicht voor en wordt tijdens het folknummer 'No man's land' slechts begeleid door een pauk. Hij zegt tussendoor niets tegen het publiek: een vrolijke noot ('Hallo Eindhoven!' of iets dergelijks) zou volkomen misplaatst zijn in deze voorstelling. Jammer genoeg moet Maginn noodgedwongen even uit zijn rol stappen als de spanning door een technisch probleempje wordt doorbroken. Na een grap en een glimlach zijn band en toeschouwers echter weer snel terug in de wereld van dood, religie, vriendschap en verlies.
De vier collega's van de frontman staan veelal met een stoïcijnse blik op dezelfde plek te musiceren, maar ook die ingetogenheid past uitstekend in het concept. De muzikanten hebben, ondanks de stap richting theater, hun kenmerkende geluid niet aangepast. Het is een combinatie van gitaarrock en new wave, waarin invloeden van onder anderen U2 en David Bowie hoorbaar zijn.
De Moke-sound blijkt goed toepasbaar op het werk van anderen. Zo vloeit 'The drugs don't work' van Britpoppers The Verve over in 'Streets of Philadelphia' van Bruce Springsteen. Er komt zelfs een stukje Queen voorbij ('The show must go on') en Maginn sluit de voorstelling af met een akoestisch 'That's when your heartaches begin', vooral bekend in de uitvoering van Elvis Presley. Het zijn liedjes van divers pluimage, waarop de Amsterdammers hun eigen stempel zetten. Knap werk.
'Till death do us part', theatershow van Moke.
Gezien op zaterdag 8 oktober in Muziekgebouw Frits Philips in Eindhoven.
© Eindhovens Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
