Rogier Schippers als de overleden vader en Eva Schram die de moeder speelt. foto Paul Beekhuis
Huub Smit als de Moldaviër en Martijn Crins (op voorgrond) als de ex-gedetineerde. foto Paul Beekhuis
1/2
EINDHOVEN - Mooie verhaallijnen en goed spel in 'De goeie, de slechte, de dove' van Afslag Eindhoven.
Wie ooit zijn vader of moeder heeft moeten verschonen, omdat hij of zij dat zelf niet meer kon, die weet wat Dries doormaakt. De knul trekt zijn moeder een nieuw nachthemd aan, zo goed en zo kwaad als hij dat kan. Zijn moeder is namelijk gebroken. Gebroken door de dood van haar man. Depressief en ladingen pillen slikkend, doet ze eigenlijk niet veel meer dan vegeteren op haar bed. De zoon zorgt voor eten – dat zij vervolgens laat staan – en denkt veel aan zijn overleden vader. Die is in Afghanistan overreden door een tank.
De jongen breekt af en toe uit het verstikkende huis en ontmoet in de stad een halfdove Moldaviër en een man die net uit de bajes komt en er sindsdien extremistische gedachten op nahoudt. Ook een duistere verpleegster houdt zich op rond de fontein waar de groep steevast samenklontert. De dode vader meandert tussen de levenden en geeft passend commentaar of – als dat zo uitkomt – helpt zijn zoon de goede richting uit.
Tekstschrijver De Graef haalt veel aan in het stuk: onvoorwaardelijke liefde, de zin en onzin van oorlog en hoe om te gaan met gekken die er extremistische gedachten op nahouden. Het lukt hem – en regisseur Yvonne van Beukering – om die verschillende blokken in elkaar te schuiven. Dat verdient veel lof. Ofschoon sommige delen wat onwaarachtig of te geforceerd overkomen. Een van de laatste scènes bijvoorbeeld, waarin de ex-bajesklant de Moldaviër vermoordt, is een beetje teveel van het goede en haalt die prachtige scène van net daarvoor – waarin de enigszins opgekrabbelde moeder voor het eerst sinds lange tijd weer echt contact heeft met haar zoon – fors onderuit. Dat is spijtig, want het is een indringende, zeer eerlijke scène.
Het spel is haarscherp. Lof verdienen alle acteurs, maar zoals Dries Notelteirs (1992) de zoon speelt, is adembenemend. Zelden iemand zó intens zien dansen. Wie je ook de adem beneemt, is Eva Schram. Doodgaan is één ding, maar met zoveel pijn... Goddank is er de aimabele Rogier Schippers (de vader) om te troosten. En dat doet ie meer dan voortreffelijk.
'De goeie, de slechte, de dove'.
Afslag Eindhoven.
Tekst: Peter de Graef.
Gezien: 9/12, Parktheater Eindhoven.
© Eindhovens Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
