Ellen Pieters in haar creatie van de Zangeres zonder Naam.
EINDHOVEN - Ze was 'de koningin van het levenslied'. Voor haar publiek een soort allesbegrijpende moeder. Haar publiek zette haar dan ook op een troon, maar aan het eind van de voorstelling die haar leven schildert, is die troon zwaar verzakt. De Zangeres zonder Naam was helemaal niet zo lief, ze was bikkelhard.
Gevolg van een beperkt denkraam, vormgegeven door het leven en vooral een zware jeugd, zo blijkt uit de muzikale voorstelling 'De Zangeres zonder Naam'. Tekstschrijver Lars Boom maakte van die achtergrond goed gebruik. Hij laat een meisje meedoen aan een bikkelharde talentenjacht, zoals er nu zoveel op televisie zijn. Het 'kind' ziet in de legende van de in 1998 overleden zangeres een voorbeeld, maar als ze daar verder mee wil komen, dan moet ze een hoge prijs betalen. Wil ze dat wel?
Dromend raakt ze in gesprek met de hemelse Maria Beij, zoals de zangeres bij geboorte werkelijk heette. Zo ontstaan dialogen en scènes die veel duidelijk maken over Maria's leven. Mooi gevonden, zij het dat de diverse rollen nogal zwak worden uitgewerkt. Zo ontstaat eerder een 'campshow' met liedjes dan een intrigerend muzikaal drama. De tegenstelling tussen het dromende meisje en de zangeres die zichzelf desnoods verkocht, wordt door Sabine Beens en Ellen Pieters mooi neergezet. Vooral Ellen Pieters wekt Maria razend knap tot leven, met de snik in de stem en het soms bevende hoofd en het verval van de laatste jaren.
De mooiste bijrol speelt Eric Beekes, die als fan van de zangeres haar herinnering hoog houdt door haar in den lande te imiteren. Het hele drama Maria Beij ligt besloten in zijn stem. Des te problematischer zijn de andere rollen. Jasper Kerkhof speelt haar ontdekker en manager Johnny Hoes als een karikatuur. Hij doet dat ook met haar man Jo Servaes. De korte, messcherp geschreven scènes moeten het hebben van al even messcherp spel, maar missen nu vaak hun effect. Gelukkig laat Ellen Pieters zien dat de ware humor wortelt in het diepste drama. Zij voorkomt met een lach en een traan dat de zaak strandt. Zij is het die van haar hemelse troon zingend en spelend de handeling beheerst.
Pas tegen het eind wordt het verdriet dat de tekst al veel eerder aangeeft ook voelbaar. Dan voltrekt zich het demasqué van de troostend zingende vorstin. Dan wordt een bikkelharde vrouw zichtbaar die het meisje van de talentenjacht tot een besluit doet komen. In die zin is deze voorstelling onmisbaar voor al die echte talentenjachtmeisjes.
'De Zangeres zonder Naam'
28/12: 't Speelhuis, Helmond;
7/1: Parktheater, Eindhoven;
6/3: De Schalm, Veldhoven.
© Eindhovens Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
Sorteer reacties
