Heftige emoties bij Freule Julie. foto Roel van Berckelaer
Regisseur Thibaud Delpeut (1978), nog niet zo lang bezig, toont weinig ontzag voor de oude meester August Strindberg en zijn bekendste toneelstuk: Freule Julie (1888). Hij laat de acteurs bijvoorbeeld regieaanwijzingen uitspreken in een microfoon die vóór op het toneel staat.
Zoals: 'Strindberg zegt dat er zachte muziek van buiten komt'. Terwijl daarvan niets te horen is. Dat is een aardig kunstje, bedoeld om afstand te scheppen. Maar het verraadt ook enig dedain. Want de boodschap is dat Strindberg kan vertellen wat hij wil, de regisseur doet toch zijn eigen zin.
En dat blijkt. De freule, die het op een Zweeds midzomerfeest aanlegt met de knecht van haar vader, is natuurlijk een hooghartig en wispelturig nest. Bij Delpeut is ze ook kinderlijk en zelfs een tikje onnozel. Wendell Jaspers, afgestudeerd aan de Eindhovense Academie voor Drama, heeft de moed om dat zo te durven spelen. Ze doet wat ze kan om de contrasten een natuurlijke, levendige vorm te geven. De knecht blijft met twee voeten op de grond staan tijdens de onmogelijke flirtpartij, ook als hij droomt over een eigen hotel in Zwitserland. Een mooie rol van Guy Clemens. De derde persoon is Julies dienstmeisje (Eline ten Camp), die het moet aanzien dat freule en knecht elkaar eerst het hoofd op hol brengen, om daarna hevig ruzie te maken. En de knecht is toch háár verloofde.
Met uitdagende ingrepen en brutaal gebruik van het kale decor duwt Delpeut het drama een beetje uit beeld. Het conflict wordt vooral een gevolg van het vastgeroeste standsverschil. Dat de elitaire dame en de eenvoudige bediende ook nog in de knoop zitten met hun eigen gevoelens, daarvan drong maar weinig tot me door. Hoewel Strindbergs tekst toch rijk is aan verwarrende, aangrijpende emoties.
Voorstelling: Freule Julie *** van August Strindberg. Productie en regie: Thibaud Delpeut. Te zien in Plaza Futura, Eindhoven, op 12 januari.
© Eindhovens Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
