Ariane Schuter in 'Lange dagreis naar de nacht' van Eugene O'Neill. foto Deen van Meer
Medea, de moeder uit Euripides' tragedie die haar kinderen doodt om haar
ontrouwe man Jason een hak te zetten, was een loodzware rol. Schluter is
ervoor genomineerd voor de Theo d'Or, die ze al twee keer won. "Hoezeer
ik ook van die rol en die voorstelling hield, het was uitputtend", zegt
Schluter. "Ik heb tijdens Medea veel blessures gehad; een blauw oog,
een gekneusde rib en een gebroken teen. En maar door spelen. Het hoorde er
op de een of andere manier gewoon bij."
Schluter verstaat
de kunst een rol naar haar hand te zetten en een voorstelling te laten
zinderen. "Toch was het lastig om me die rol eigen te maken, om te
achterhalen wat Medea drijft, om je voor te stellen wat onvoorstelbaar is,
want haar daad blijft onbegrijpelijk. De tekst is nog steeds actueel. Ik ben
ook helemaal verliefd geworden op de Griekse tragedies. Euripides heeft een
groot psychologisch inzicht. Freud is er niks bij." Maar het is goed
dat ze nu even iets anders doet, vindt ze. "Je moet sommige dingen
gewoon niet te lang doen. Filmen is zo iets anders, dat relativeert de
zwaarte van Medea." In 'Terug naar de kust', geregisseerd door Will
Koopman ('Gooische vrouwen'), speelt ze naast Linda de Mol.
Voor Schluter wijkt toneelspelen in de kern niet af van acteren in een film.
"Het ligt in elkaars verlengde. Moeilijk met filmen vind ik als je
alleen maar moet langskomen om even 'je ding' te doen, dan wordt het gauw
een trucje. In 'Terug naar de kust' heb ik gelukkig een rol waarin je echt
je klauwen kan zetten."
'Terug naar de kust', in het
najaar in de bioscoop, is een psychologische thriller naar het gelijknamige
romandebuut van Saskia Noort. "Het gaat over zussen. En dat je niet
loskomt van waar je vandaan komt, dat je tot je afkomst veroordeeld bent."
Daarin ziet ze raakvlakken met 'Lange dagreis naar de nacht' van de
Amerikaanse Nobelprijswinnaar Eugène O'Neill (1888-1953), waarmee ze bij
haar vaste gezelschap het Nationale Toneel nu langs de theaters reist.
In 'Dagreis' speelt ze Mary, opnieuw een zware moederrol. "Toch zijn
Medea en Mary niet met elkaar te vergelijken. Mary heeft een kind verloren.
Daar is ze nooit overheen gekomen. In alles ziet ze zichzelf als schuldige.
Bij O'Neill wordt veel gepraat, het gaat maar door. Tegelijk – dat vind ik
zo mooi aan dit stuk – wordt om de hete brij heen gedraaid."
'Lange dagreis' is een noodlotsdrama, verwant aan de Griekse tragedie. "
Mary leeft in het verleden. Steeds keert ze terug naar het moment waarop ze
had kunnen besluiten een andere weg in te slaan. Het leven had heel anders
kunnen lopen. Geen vrede hebben met hoe het gegaan is. Daar gaat dit stuk
over." Ariane Schluter is zelf ook moeder, van twee jonge kinderen.
Komen zulke rollen dan niet heel dichtbij? "Acteren gaat over
verbeelding. Over je verplaatsen in andere werelden. Dat is het leuke en het
spannende ervan. Dat heeft verder niets met je eigen leven te maken, wel met
de persoon die ik ben, niet met mijn anekdotische leven, dat ik moeder van
twee kinderen ben. Het mooiste is als je rollen zo persoonlijk mogelijk kunt
maken zonder dat ze autobiografisch zijn, maar dat het wel jóuw Medea en
jóuw Mary worden."
-
'Lange dagreis naar de
nacht' van Eugène O'Neill. Regie Maaike van Langen; vertaling Tom Kleijn.
Met Ariane Schluter, Tijn Docter, Jaap Spijkers, Vincent Linthorst en Rosa
Mee. Op 28 februari in theater 't Speelhuis in Helmond.
© Eindhovens Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
