Suzanne van der Horst hoefde niet lang na te denken over welk beeld precies bij haar voorstelling past. "Ik moest ineens denken aan die foto van mij als indiaan. Omdat mijn herinneringen eigenlijk geen echte beelden zijn, maar foto's. Als ik aan vroeger terugdenk, zie ik mezelf ook in die vale vergeelde fotokleuren terug. Raar toch, hoe de werkelijkheid vervormt."
EINDHOVEN - Ze zit achter een koffie verkeerd. Rustig. Nog wel, tenminste. Want voor je het weet, barst ze los, Suzanne van der Horst. Die naam past eigenlijk niet bij haar. Hij klinkt te gewoon voor de persoon die ik tegenover me heb zitten.
Zie ook:
Een dertiger met een drive, met grote krullen en felblauwe ogen en grote
gebaren, die midden in het café voordoet hoe we met z'n allen op koopzondag
door de Ikea strompelen, die in een heftige lachbui of felle
verontwaardiging uitbarst, die zichzelf bijna niet bij kan houden tijdens
het praten, die de tijd om laat vliegen en die om de paar minuten in een
behoorlijke berg met losse velletjes graait, op zoek naar een citaat uit
haar nieuwe voorstelling.
Een jaar geleden zette ze de eerste zin
op papier. 'In principe mankeert mij niks'. Het eerste stukje werd een
pagina, werden er twee, werden er vijf. Vol met gedachten, herinneringen,
situaties. Ze las ze voor aan een bevriende theatermaker. "Ah, zei hij:
'een grote Suzanne van der Horstshow! Dat is leuk!' En ik dacht: o ja? Is
dat leuk? Suzanne van der Horst die een tekst schrijft over Suzanne van der
Horst en die dan gespeeld wordt door Suzanne van der Horst?"
Ze probeerde de teksten uit tijdens de populaire avonden in Plaza Futura
waarop makers 'onaffe' producten op publiek kunnen uittesten. Haar monoloog
viel zo in de smaak dat Plaza haar strikte om er een complete voorstelling
van te maken. Het resultaat heet 'Geen partij voor mij' en is vanaf woensdag
25 maart te zien.
"Het klinkt heel raar, maar ik heb
mezelf ingezet als theatraal materiaal. Ik heb geprobeerd om verder in
mezelf als personage te kruipen. Niet dat je mij echt kent hoor, als je de
zaal uitloopt, maar wel een beetje. Ik bedoel: het is natuurlijk wel
theater. Het is geen therapeutisch ding geworden of zo. Ik denk dat wat mij
bezighoudt, andere mensen ook bezighoudt. Omdat ik over universele dingen
denk, bijna clichématig. Dat moet ook wel, anders kun je natuurlijk nooit
theater maken. Ja, het kan wel, maar als niemand snapt waar je het over
hebt, bereik je er vrij weinig mee."
"Uiteindelijk draait
de hele voorstelling om een ding: de zoektocht naar het ultieme levensgeluk.
Ik vind het heel saai om te praten over generatieproblemen, maar het is wel
aan de hand: we kunnen en we willen te veel. Voor mij zit het 'em niet in
supermarktschappen vol met verschillende yoghurtvarianten, maar bijvoorbeeld
in het feit dat iedereen een ster wil en kan worden. We zouden misschien wel
terug moeten naar de dingen in het leven waar het echt om draait. Dat is dat
we tevreden zijn met wat we hebben en zijn. Ik denk dat er bij veel mensen
misvattingen bestaan over waar ze echt gelukkig van worden. Als je niet kunt
zingen, moet je niet denken dat je via Idols beroemd en dus gelukkig kunt
worden en dan boos worden op zo'n jury. We streven met z'n allen naar iets
heel heftigs en groots, we zijn collectief ontevreden en ergens moet het
stoppen, denk ik. Van de andere kant weet ik zelf ook niet hoe je daar iets
aan zou kunnen doen. Misschien kun je alleen maar mensen om je heen proberen
te verzamelen die zich ook afvragen of we wel de juiste keuzes maken. Mensen
slikken zó veel! We nemen zo veel dingen voor lief. Hup: met z'n alleen
ineens gezellig op een terrasje gaan zitten met een roseetje erbij,
bijvoorbeeld. Waar komt dat nou weer vandaan? Of dat nu ineens iedereen je
lachend aankijkt op straat. Heb ik een feestneus op ofzo? Natuurlijk schijnt
de zon. Het is eind maart! Lach eens in de winter zou ik zeggen. Maar nee:
iedereen doet vrolijk in de lente. Zonder na te denken."
"
Natuurlijk dik ik dingen aan. En ik relativeer mezelf ook doorlopend. Ik ben
net zo goed iemand die in films trapt, die tot het laatst denkt dat een
stelletje nooit meer bij elkaar komt. Ik lees horoscopen, ja, en ik geloof
er in. Ik ben geen brandstapelmens, ik ben geen niemand, ik ben
überspeciaal. En na deze voorstelling word ik ook beroemd. Hahaha."
-
Suzanne van der Horst, 'Geen partij voor mij', woensdag 25 maart
(try-out) en vrijdag en zaterdag 27 en 28 maart, 20.30 uur, Plaza Futura,
Eindhoven.
© Eindhovens Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
