'Piet Paaltjens' over de dominee Francois HaverSchmidt en zijn alter ego
Piet Paaltjens blijkt een boeiende, enerverende voorstelling. Heel anders
dan wat vooraf in de krant stond, eigenlijk. Dat kun je een meevaller
noemen, maar Porgy Franssen, oud-Eindhovenaar en lid van de muzikaalste
familie van de stad, blijkt in de kleedkamer not amused en wil tekst en
uitleg.
"Zo'n negatief stuk vooraf.. dat speelt niet lekker. En kijkt niet
lekker, volgens mij. Stel je voor dat je de kaartjes al gekocht hebt en dan
dit leest. Daar word je toch niet blij van? En ik voel me dan gewoon
onwelkom, zou bijna liever niet in de bus stappen om te komen spelen."
Voel je je persoonlijk aangevallen, als artiest?
"Nee, dat
niet. Er staat iets van 'mislukking ondanks toptalent'. Dus dat kan ik nog
als compliment opvatten naar mezelf toe. Maar een mislukking? Wanneer is een
stuk een mislukking en wie bepaalt dat? Dit stuk groeit en wordt steeds
beter. Maar die recensie duikt steeds weer op en zal ons tot eind mei
achtervolgen."
Genoeg daarover. Ik heb een boeiende
voorstelling gezien. Al is het door de onalledaagse opzet geen gemakkelijk
stuk om te volgen.
"Dat kan ik begrijpen. Het gaat om de laatste anderhalf uur van het
leven van François HaverSchmidt, de innerlijke worsteling die hij doormaakt
voordat hij zich verhangt. De innerlijke strijd ook, tussen hem en de door
hem geschapen Piet Paaltjens. HaverSchmidt wordt oud, terwijl Paaltjens voor
altijd de jonge , knappe romantische dichter zal zijn. Die rol wordt
uitstekend gespeeld door Daniël Samkalden, een man met een
cabaretachtergrond. Dat geeft Paaltjens de juiste humor. De dichter
vermoordt de dominee en verkrijgt zo het eeuwige leven. Want die
HaverSchmidt is intussen door iedereen vergeten, maar Paaltjens wordt nog
steeds gelezen."
De vorm van deze 'muzikale thriller' is
heel apart.
"Ja, daar hebben we veel mee gestoeid om de
juiste balans te vinden tussen theater, muziek en fantasie. Het is erg
abstract, maar werkt wel. We werken nog steeds aan de balans, bijna
dagelijks. De voorstelling groeit nog steeds."
Hoe is
het om weer in Eindhoven te zijn?
"Ik maak natuurlijk van
de gelegenheid gebruik om mijn moeder te bezoeken. En een groot deel van de
familie kwam vandaag kijken. Dat maakt het al anders dan anders. Gaandeweg
de dag kreeg ik wel steeds meer het gevoel dat ik een beetje thuis kom. Dat
is toch wel apart. Niet per se gemakkelijker, want als gezegd zit de familie
in de zaal. En als ik die hoge noot niet haal, krijg ik dat te horen van
alle muzikale broers en zussen. Maar goed, van je familie kun je kritiek
verdagen."
Ben je binnen de muzikaalste familie van
Eindhoven een beetje een buitenbeentje, als acteur?
"
Eigenlijk wel. Ik was altijd dat moeilijk te doorgronden kind, een
dromertje. Er werd altijd muziek gemaakt, maar pas als er iets theatraals
moest gebeuren tussen de schuifdeuren, kwam ik echt tot leven. Dan voelde ik
hoe ik de focus werd van alle aandacht, daar leefde ik van op. Ik voelde tot
in het diepst van mijn wezen dat dit mijn ding was."
© Eindhovens Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
