Stuk: Baltimor en het Wolvenalarm
Door: toneelgroep De
Hofnarren
Regie: Stefan van der Heijden
Tekst: Stefan van der Heijden
Gezien: 24 oktober in Hofke van Marijke te Deurne
Baltimor de wolf heeft in zijn jeugd de drie biggetjes niet kunnen vangen en opeten. Nu is hij de schlemiel van het bos en mag hij nooit meer in de herberg van de biggen komen. Zijn trauma's geeft hij, naar goed ouderlijk gebruik, door aan zijn kinderen. Zijn drie zoons gaan achter de drie biggendochters aan, maar anders dan Baltimor zich voorgesteld had.
SPEL
De wolvenzoons worden uitstekend neergezet: een slimme, een stoere en een heel erg domme. Die laatste krijgt de lachers op zijn hand, natuurlijk. Ook de andere rollen worden naar behoren ingevuld, de karakters komen prima tot leven. Ze zijn eendimensionaal, maar heel begrijpelijk voor kinderen. Het stuk is ook niet te lang; door de pauze blijft alles prima te behappen.
REGIE
Stefan van der Heijden zette de oorspronkelijke Studio100 musical om naar een theaterstuk dat nog altijd gericht is op kinderen. Deze opzet is geslaagd te noemen: de doelgroep vermaakt zich prima bij de voorstelling. De vlotte maar altijd begrijpelijke uitvoering houdt de aandacht van het kroost goed vast. De drie stoere stoute wolvenzoons krijgen wat meer diepte dan de brave biggendochters. Begrijpelijk, want niets is zo saai als goedaardige lieverds.
VORMGEVING
Twee draaiende decordelen brengen ons van het wolvenhol naar de biggenherberg. Prima gedaan, de scènewisselingen zijn in een handomdraai gebeurd. Ook de grime en kleding zijn fabelachtig in de letterlijke zin van het woord. Ruige wolven, lieve biggetjes, een sluwe vos en een schattig konijn. Ieder dier ziet er herkenbaar uit.
DRAMATURGIE
Een prima idee om de oorspronkelijke musical om te zetten in een leuk en grappig toneelstuk. Temeer omdat de acteurs best kunnen spelen, maar tenenkrommend zingen, zo leren de enkele overgebleven liedjes ons. Maar al met al blijft er genoeg te genieten over, door de leuke invallen en de degelijke uitvoering.
BELEVING
Voor de kinderen is het goed toeven bij de voorstelling. Zelfs al komt zo'n vervaarlijke wolf tot vlak bij je. Pa of ma zijn immers dichtbij. Het gekraak van chips en geslurp van fris wordt soms onderbroken om mee te kunnen roepen en blèren. Dat de wederzijdse liefde tussen de jonge wolven en varkentjes een allegorie is voor onze multiculturele samenleving zegt hen waarschijnlijk niks. Dat maakt niet uit: het loopt allemaal goed af, zodat na afloop alleen blije gezichten te zien zijn.
Totaal 4 sterren
© Eindhovens Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.



Sorteer reacties



















