Scène uit 'De dochter van de boevenkoning' van Boem. foto Irene Wouters
Stuk: De dochter van de boevenkoning.
Door: Toneelgroep Boem.
Regie:
Sander Faas.
Tekst: Ad de Bont
Gezien: vrijdag 6 november jl,
Bibliotheek Eindhoven.
Totaal: 4 sterren
'Een modern sprookje voor iedereen van zeven jaar en ouder', zo belooft
theatergroep Boem! vooraf. Vooral niet te verwarren met een
kindervoorstelling, want 'De dochter van de boevenkoning' blijkt ook voor
grote mensen heel boeiend. En met het educatieve gehalte van het geheel kan
de bewust opvoedende ouder van nu heel tevreden zijn: een uitermate
gruwelijk verhaal, gelardeerd met zeer plastische vloeken en sappige
scheldwoorden. Daar steekt de jeugd wat van op!
SPEL
Wat een lief meisje is die dochter van de boevenkoning! Haar onschuld wordt
gesierd door haar formele taalgebruik, vol veel te moeilijke woorden voor
zo'n meiske van bijna twaalf. Een sterke rol van Wendy Hermans. En ze is
niet de enige, de hele bezetting is prima. Met name Ernst-Jan Holtjer als de
demente oma en Anneli Chatrou als indringende verstelster maken indruk.
REGIE
Een strak geregisseerde voorstelling, die ondanks veel
wisselingen vlot blijft lopen van begin tot eind. Iedere rol krijgt de kans
tot leven te komen, de verhaallijn blijft duidelijk doorlopen. En met alle
gruwelijkheden die de volwassenen voor het meisje in gedachten hebben, wordt
de spanning aardig opgebouwd.
VORMGEVING
Zes
rechthoekige blokken en evenveel kapstokachtige bouwsels. Hoeveel kun je
daarmee bereiken? Bedden, tafels, stoelen, deuren, hekken, bomen, huizen,
een gevangenis: de fantasie kent geen grenzen in dit stuk. Het vraagt ook
van de kijker heel wat fantasie.
DRAMATURGIE
De dochter van de boevenkoning heeft een hart van goud. En haar al-dan-niet
demente oma mag de weg af en toe kwijt zijn, zij is ook een goed mens. Voor
de rest zijn alle volwassenen slecht of nóg slechter, misdadig of hypocriet.
Dat komt er mooi uit in een stroom van gescheld en gevloek, met name binnen
het liefdeloze huwelijk van koning en koningin.
BELEVING
De avondvoorstelling trekt vooral volwassenen. Dat is jammer, want die zijn
lang niet zo leuk als kinderen en leven minder mee.
Toch worden we
al snel meegesleurd in het verhaal van het meisje met het hart van goud.
Zeker als je enkele keren zelf een rol blijkt te spelen, als volk, als jury,
als lynch-lustige massa. Dat brengt de stemming er wel in.
Jammer
alleen dat de harde houten zittribune duidelijk meer bedoeld is voor
flexibele kinderruggetjes dan voor stijve volwassenen.
© Eindhovens Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
