Scène uit 'A streetcar named desire'. Foto Jurriaan Balke
Stuk: A streetcar named desire
Door: Toneel groep Maskerade, Helmond
Regie: Dirk van der Pol
Tekst: Tenessee Williams
Gezien:vrijdag 5
maart jl, Annatheater Helmond
Totaal: 4 sterren
Moed kan toneelgroep Maskerade niet ontzegd worden. De Helmonders schrikken
er niet van terug een absolute toneelklassieker aan te pakken. En dan pakken
ze het ook nog een groots aan, met filmbeelden, geluidscollages en speciaal
gecomponeerde muziek. ‘A streetcar named Desire’ is een hele handvol,
maar blijkt een heerlijke zit.
Spel:
Maskerade zorgt voor een sterke rolbezetting. Over de hele
breedte wordt goed geacteerd. En natuurlijk kun je de slonzige straattypes
uit de achterbuurten van New Orleans heel goed laten spelen door plat
hulliemunds pratende acteurs. Het komt de vaart en geloofwaardigheid zeker
ten goede. Daar komt bij dat de dragende rollen ingevuld worden door puike
acteurs. Zo straalt Blanche Dubois alle vergane glorie van het rijke Zuiden
en is Stanley Kowalski een echte klootzak. Op de planken – en ernaast-
wordt stevig gezopen en zoveel gerookt dat bezoekers last krijgen van hun
luchtwegen. Goed zo!
Regie:
De zeer artistieke aanpak van dit stuk leidt tot een soort
totaaltheater, met muziek, dans, beeld, film en licht. Het is soms
vergezocht, maar versterkt met name de fantasieën en herinneringen van de
langzaam gek wordende Blanche. Niet alles werkt zo goed en de timing is af
en toe niet bepaald soepel. Maar alleen al de durf om voor deze aanpak te
kiezen, verdient een compliment.
Vormgeving:
Prominent in het decor is de witte achtergrond,
waartegen geprojecteerd wordt. De huisraad van het appartement van Stella en
Stanley bakenen hun woongedeelte af, scènes op de voorgrond kunnen zich in
het appartement, op straat of in Blanches fantasie afspelen. Het is dus even
opletten voor de kijker. Het contrast tussen de grauwe buurtbewoners en de
‘dame op stand’ Blanche is prachtig, ze ziet er werkelijk schitterend uit
als ze langzaam ten gronde gaat.
Dramaturgie:
Alle lof voor de gedurfde aanpak van Maskerade. De
combinatie van licht, beeld, geluid en drama zorgt soms voor verrassende
effecten. Maar ook het gewone ambachtelijke acteerwerk mag er zijn. Een
hoogtepunt hierbij is de door Marlon Brando wereldberoemd gemaakte Hey
Stella-scene. Die wordt gewoon nagespeeld, op z’n Helmonds. Een mooie ode,
met een tikkie persiflage.
Beleving:
‘A streetcar named desire’ krijgt een dynamische
uitvoering waar de vaart goed in zit. Het houdt de aandacht vast van de
eerste tot de laatste minuut. Natuurlijk krijgen de straattaal-scenes de
meeste bijval, met ‘krie toh nun dikke’ en zo. Maar de gewaagde
theatrale aanpak, de goede acteerprestaties en het ijzersterke drama zorgen
voor een avond theater op niveau. Een prestatie waar Maskerade trots op mag
zijn.
4 Sterren
© Eindhovens Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.
Sorteer reacties
