Volledig scherm
© Menno Boon

Gastblog Yvette den Brok: Licht vangen voor de donkere dagen

Wetende dat ik met mijn elektrische rolstoel niet ver kom, rijd ik het bospad op. Kwaliteit is immers veel belangrijker dan kwantiteit, weet ik inmiddels. Ik weet ook dat als je dezelfde weg terug gaat toch altijd weer andere dingen ziet. Dus al kom ik niet verder dan een paar tientallen meters, dit zal geen verspilde energie zijn.

Bovendien wil ik licht vangen voor de donkere dagen die komen gaan. Toen ik daar pas geleden in een kinderboek iets over las, leek het me wel wat om eens uit te gaan proberen.

En of ik licht vang!

Tussen de prachtig gekleurde herfstbladeren door is het zonlicht nog mooier dan als je het rechtstreeks, pal onder de blauwe lucht, opvangt. Ik laat het op me inwerken, zodat ik het kan bewaren om het te gebruiken als ik het nodig heb.

Daarbij geniet ik van de kleine bosweitjes aan weerskanten van het pad, waar paarden en koeien me nieuwsgierig gadeslaan. Ook dat sla ik in mijn hersencellen op als mooie, korte filmpjes die ik weer af kan draaien als ik straks binnen zit of dik ingepakt tegen de kou snel de straten doorrijd om zo vlug mogelijk op mijn plaats van bestemming aan te komen zonder mezelf tijd te gunnen om ergens naar te kijken.

Het pad wordt drassiger dus het wordt tijd om terug te rijden. En jawel, dezelfde weg terug is ook nu weer echt anders. Daar is vandaag blijkbaar een aanwijsbare reden voor want ik zie en ik hoor er is iets gaande, al weet ik nog niet wat. De paarden draven naar het hek en kijken luid hinnikend in de richting van waaruit ik koeien uitbundig hoor loeien.

Een eindje verderop zie ik hoe een boer probeert om twee koeien zover te krijgen dat ze een aanhanger van een tractor inlopen. Ze zijn het duidelijk niet van plan en het lijkt of de koeien en de paarden in de andere weitjes hen aanmoedigen om er vooral niet in te trappen. Alsof zij weten dat ze voor een hele winter naar een donkere stal zullen worden gebracht.

Ik heb plezier om zoveel solidariteit en ik zie aan het gezicht van de boer dat hij er de humor ook wel van inziet. Met zachte hand krijgt hij de koeien zover dat ze zich overgeven en op dat moment staken de anderen dieren hun geloei en gehinnik.Er is niets aan te doen, lijken ze te denken. De winter komt eraan. Ook dit neem ik als filmpje in mijn hersenen mee naar huis.

Nog een paar keer de bossen in of gewoon, zoals mijn oma dat vroeger al zei, ‘even met mijn neus in de zon’ en ik heb genoeg licht en moois verzameld om de donkere winter door te komen.

  1. Gastblog Yvette den Brok: Kinderen horen niet thuis
    Blog

    Gastblog Yvette den Brok: Kinderen horen niet thuis

    Ze zijn er altijd al geweest; kinderen die het tempo van hun leeftijdgenoten niet kunnen bijhouden, kinderen die lezen of rekenen maar niet onder de knie krijgen, kinderen die druk zijn, of juist extreem rustig. Vroeger bleven ze steeds zitten en staken daardoor vaak met kop en schouders boven hun klasgenoten uit. Dat gaf hen dan wel weer wat aanzien want kinderen vinden grotere kinderen over het algemeen spannend en stoer om mee om te gaan.