Volledig scherm
© Stock.xchng

Gastblog Yvette den Brok: Natuurlijk moeten we kinderen blijven krijgen!

Het is stil bij de Chinees waar mijn man en ik op het moment de enige klanten zijn. We genieten van de lunch, van het heel zachte, rustgevende achtergrondmuziekje en van onze gedachten die we zo nu en dan uitwisselen.

Een mevrouw komt binnen, ze zegt ons vriendelijk gedag, loopt naar de balie waar ze haar bestelling-om-mee-te-nemen opgeeft en begint een praatje met de eigenaresse van het restaurant. Doordat het zo stil is kan ik hen woordelijk verstaan en hoe ik ook mijn best doe om me ervoor af te sluiten, het lukt me niet.

Terwijl mijn man onverstoorbaar verder smult, luister ik naar het gesprek dat niet voor mijn oren bestemd is en dat ik eigenlijk ook liever niet zou willen horen. Ze hebben het over de aanslagen die nu wel erg dichtbij komen. Iets wat mij, als moeder van twee vredelievende volwassen mensen en als oma van twee lieve, levenslustige kindjes en de derde op komst, stiekem ook wel angstig maakt. Want ik moet er niet aan denken dat zij gaandeweg verzeild zullen raken in een wereld waar ze bang moeten zijn om zomaar in een onbewaakt ogenblik je leven te verliezen omdat iemand het nodig vindt om mensen neer te knallen, overhoop te rijden of mee te nemen in een zelfmoordactie. Daar denk ik dus ook maar niet aan.

“Het wordt er niet leuker op,” hoor ik de mevrouw vertellen. “Ik heb twee kinderen. Twintigers zijn ze inmiddels. Destijds heb ik er heel bewust voor gekozen om hen op de wereld te zetten, maar ik denk dat ik het nu niet meer zou durven.” Ik gruwel bij het idee dat we met ons allen zouden beslissen dat het beter is om geen kinderen meer te krijgen en ik ben blij als we even later over straat lopen, waar de zon schijnt, mensen vrolijk kijken en waar me ineens de vrouwen opvallen die trots met een zwangere buik naar voren lopen. Zo moet het en zo gebeurt het dus ook.

Het leven is te mooi om het te laten stoppen door een handvol mensen die ons probeert bang te maken.

  1. Gastblog Yvette den Brok: Dat de mens zo nietig is, vind ik een troost

    Gastblog Yvette den Brok: Dat de mens zo nietig is, vind ik een troost

    “Hoi, hoe was je reis?” vraag ik enthousiast aan een kennis. Hij gaat er eens goed voor zitten en raakt niet uitgepraat. Vooral niet over zijn bezoek aan de grootste watervallen van de wereld. “Het was echt onbeschrijflijk, Yvette,” vertelt hij. “Die enorme grote hoeveelheid water die daar onophoudelijk van een gigantische hoogte naar beneden stort. Ik voelde me er zo klein bij. Een mens stelt echt niets voor als je de kracht van de natuur ziet. Toen ik daar stond vroeg ik me ineens af hoe wij, mensen het in ons hoofd halen om te denken dat wij de natuur om zeep kunnen helpen. Voordat wij dat ooit voor elkaar krijgen, heeft de natuur ons allang van de aardbol af geveegd.”