Volledig scherm
© Thinkstock

Gastblog Yvette den Brok: Teveel sores om een simpele rolstoel

“Ik ben graag bereid om je in aanmerking te laten komen voor vergoeding van extra instructies of een aantal lessen om met deze elektrische rolstoel om te leren gaan,” mailt mijn contactpersoon van het Wmo-loket bij de gemeente me.

Ik sta perplex.

Terwijl door de stress mijn spasme zo toeneemt dat ik amper kan typen, stuur ik een email terug waarin ik haar vriendelijk uitleg dat extra instructies niet zullen helpen omdat de besturing van de rolstoel die voor mij is besteld echt te gecompliceerd is. Niet omdat ik niet begrijp hoe het werkt, maar omdat ik het met mijn verkrampte, spastische handen gewoonweg niet kan. Ik krijg geen reactie.

Al sinds het voorjaar ben ik samen met het Wmo-loket en de rolstoelleverancier bezig om een geschikte nieuwe rolstoel te krijgen en dat wil niet lukken. Aanvankelijk leek er geen vuiltje aan de lucht. “Wat zijn uw wensen?” vroeg de technische man van de leverancier. “Mijn oude rolstoel voldoet aan al mijn wensen,’ vertelde ik. “Maar hij is inmiddels al twaalf jaar oud en aan vervanging toe.” “Ik neem alle maten van deze stoel op en ik bestel er een voor u,” besloot hij. Ik had er alle vertrouwen in.

Maar nu is er een rolstoel die totaal niet op de oude lijkt, die ik niet kan bedienen en die bovendien nog te hoog is ook, waardoor ik er niet gemakkelijk in en uit geholpen kan worden. De technische man die de maten had opgenomen is overgeplaatst en mijn contactpersoon van het Wmo-loket die er toen bij was, heeft een andere baan.

“Geloof mij,” zegt de technicus met wie ik nu te maken heb. “Er is geen rolstoel die lager kan dan deze en er is er ook geen met een simpelere bediening.” Hij is wel zo vriendelijk om mij nog een andere rolstoel uit te laten proberen, maar dat blijkt geen succes. En nu krijg ik dus lessen en instructies aangeboden. Mijn hele lichaam staat stijf van het spasme en ik voel me hopeloos. “Ben je gek, joh,” mailt een vriendin die ook in een rolstoel zit. “Je moet dezelfde hebben als ik.” Even later is ze bij ons en bekijk ik haar lage, simpel te bedienen rolstoel eens goed. Deze lijkt mij perfect! “Waarom al die sores terwijl de rolstoel die ik nodig heb gewoon bestáát?” vraag ik me hardop af. “Beseffen ze wel wat ze teweeg brengen als ze je het idee geven dat je nooit meer in een rolstoel zult rijden die goed voelt?” “Och, daar hebben ze geen benul van,” troost mijn vriendin me. “Neem het hen niet kwalijk.”

Vol goede moed vraag ik om een nieuwe afspraak met mijn Wmo-contactpersoon en de technische man. Ik weet nu tenminste zelf welke rolstoel ik nodig heb!

  1. Gastblog Yvette den Brok: Kinderen horen niet thuis
    Blog

    Gastblog Yvette den Brok: Kinderen horen niet thuis

    Ze zijn er altijd al geweest; kinderen die het tempo van hun leeftijdgenoten niet kunnen bijhouden, kinderen die lezen of rekenen maar niet onder de knie krijgen, kinderen die druk zijn, of juist extreem rustig. Vroeger bleven ze steeds zitten en staken daardoor vaak met kop en schouders boven hun klasgenoten uit. Dat gaf hen dan wel weer wat aanzien want kinderen vinden grotere kinderen over het algemeen spannend en stoer om mee om te gaan.