Volledig scherm
Een historische foto van De Spechten, in een wedstrijd tegen De Valk. foto Ab de Jager

CLUBHART DEEL 12 - DE SPECHTEN EINDHOVEN

'De Spechten was mijn leven' Naast schijnbewegingen, schoten en slidings gebeurt er bij de amateurvoetbalclubs ook van alles buiten de lijnen. In aanloop naar de competitiestart het ED verhalen over mensen, sportparken en historie.



Twaalf jaar na het opheffen van De Spechten betekent de club voor veel Eindhovense voetballiefhebbers nog altijd meer dan menig nog bestaande vereniging. Wat was de magische aantrekkingskracht van De Spechten? En waarom wilden sommige mensen juist niets met de club te maken hebben? Hoe kan het dat er zo lang na de teloorgang van deze vereniging nog altijd wekelijks over gesproken wordt op de Eindhovense sportparken? Vier prominente oud-leden van De Spechten leggen nog één keer uit wat deze club zo bijzonder maakte.


Piet van de Linden, de laatste voorzitter van De Spechten, is er nooit helemaal overheen gekomen dat 'zijn' club over de kop is gegaan. Voor Van de Linden was De Spechten meer dan een voetbalclub, het was zijn leven. Van de Linden: "Als ik nu de loterij zou winnen, zou ik een voetbalvereniging kopen en die omvormen tot De Spechten 2. Het faillissement van dit bolwerk is een groot gemis voor het voetbal. Tegenwoordig heb je nog twee soorten voetbalclubs. Verenigingen waar het plezier voorop staat en clubs die voor de prestaties gaan. De Spechten was hierop de enige uitzondering: wij waren in beide disciplines de beste."


De ex-preses van de vergane club overdrijft niet. Jarenlang speelde De Spechten op het hoogste niveau, terwijl de meest interessante verhalen over de club zich in de kantine afspeelden. Van de Linden: "Bij De Spechten kon alles. Wilde je 's nachts tot twaalf uur blijven latje schieten, dan moest je bij De Spechten zijn. Had je een nieuwe auto en wilde je graag een rondje scheuren op een grasveld: dat kon alleen bij ons. De gekste dingen gebeurden bij De Spechten en niemand maakte ooit ergens een probleem van."


Naast de sportieve prestaties van De Spechten en de uitspattingen van de leden van die vereniging stond de club ook bekend als de eerste vereniging die spelers betaalde. Van de Linden: "Wij hebben het betaald voetbal min of meer uitgevonden. In de tijd dat iedereen nog zijn hele leven bij dezelfde club speelde, haalden wij al talenten van de andere kant van Nederland. Hoewel ik daar aan de ene kant wel trots op ben, heeft die reputatie ook wel eens tegen ons gewerkt. Er kwam namelijk geen voetballer meer naar De Spechten zonder zijn handje op te houden."


In de laatste jaren ging het bergafwaarts met De Spechten. Volgens toenmalig bestuurslid Toon van Dal is zijn club kapotgegaan door de verkeerde locaties waar het sportpark door de gemeente is weggestopt. Van Dal: "We zaten in Tongelre recht tegenover het woonwagenkamp. Probeer dan maar eens ouders zo ver te krijgen dat ze hun zoontje naar De Spechten sturen om te voetballen. Bovendien werd er wekelijks van alles vernield bij ons en als we de bal over het hek schoten, moest ik naar het kamp lopen om mijn eigen voetbal terug te kopen voor een rijksdaalder."


Nog later verkaste de club naar sportpark De Hondsheuvels, waar De Spechten klem kwam te zitten tussen verschillende grote verenigingen. Van Dal: "We vielen niet meer op tussen clubs als Woenselse Boys, 't Groenewoud en Pusphaira. We kregen steeds minder leden en de sponsors haakten stuk voor stuk af. Op een gegeven moment konden we de vaste lasten niet meer betalen, waardoor we gedwongen waren om de stekker eruit te trekken."


Ook technisch directeur Adrie van Kraaij van PSV heeft warme herinneringen aan de club waar hij ooit als jongetje zijn voetballoopbaan begon. Van Kraaij: "Hoewel ik later natuurlijk bij PSV op een veel hoger niveau heb gespeeld, kon het qua gezelligheid niet tippen aan De Spechten. Ik was een jong ventje en speelde elke wedstrijd met mijn vriendjes. Bovendien wonnen we bijna alles. Iets mooiers dan voetballen bij De Spechten bestond er op dat moment voor mij niet. Hoewel ik De Spechten nooit echt gemist heb, koester ik die periode nog steeds."


In hetzelfde jeugdelftal als Van Kraaij speelde ook Harry Lubse. De spits heeft De Spechten nog regelmatig gemist tijdens zijn profcarrière.


Lubse: "Ik moest bij PSV ineens veel vaker en intensiever gaan trainen en zoveel lol maken als toen met mijn ploeggenoten van De Spechten zat er niet meer in. Ik ben later nog een paar keer gaan kijken toen ze op De Hondsheuvels speelden, maar ik zag dat de club aan het veranderen was. De gezelligheid die De Spechten kenmerkte terwijl ik er speelde, was minder geworden. In de eerste plaats natuurlijk omdat ik er niet iedereen meer kende, maar ik merkte ook al wel dat het einde in zicht was." Hoewel niemand het einde beter zag naderen dan Van de Linden, was er ook niemand die er meer moeite mee had. Van de Linden: "In de tijd dat het zo moeilijk ging met de club, maakte ik regelmatig ruzie met mijn vrouw. Zij mocht geen nieuwe schoenen kopen, terwijl ik het laatste geld dat we hadden in de club stak. Hoewel dat nu misschien belachelijk klinkt, heb ik er geen moment spijt van gehad. Ik had alles over voor De Spechten en zou het precies hetzelfde doen, als ik een nieuwe kans zou krijgen."

Volledig scherm
Het kampioenselftal van De Spechten uit 1956.
ED gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement