Volledig scherm
Sjoerd Marijne troost de speelsters van India na de nederlaag tegen Ierland. © Getty Images

Sprookje eindigt voor Indiase ‘sisters’

Voor het eerst stonden de hockeysters van India, gecoacht
door Nederlander Sjoerd Marijne, vanavond in de kwartfinale van het WK. Ierland won het duel pas na shoot-outs.

Volledig scherm
Bondscoach Sjoerd Marijne van India tijdens de kwartfinale tussen Ierland en India. © ANP

Door Rik Spekenbrink

In een hechte kring sprak Sjoerd Marijne vanavond troostende woorden voor zijn ‘sisters’. Eén serie shoot-outs scheidde zijn team van de halve finale van het WK. Ierland nam ze beter en treft morgen Spanje om een plek in de finale.

Marijne vertelde zijn speelsters dat ze trots mochten zijn. Nooit eerder haalden de vrouwen van India de laatste acht op een WK hockey. Het had Marijne (44) de nodige gesprekken gekost om zijn speelsters op het belang van het WK te wijzen. Hoe gek het ook klinkt, in India hebben ze andere prioriteiten. De Asian Games, die later deze maand beginnen, zijn veel belangrijker. Niet qua prestige, wel door de geldprijzen die daar te verdienen zijn. ,,Die bonussen zijn extreem. Veel meiden onderhouden hun families van het prijzengeld, ze kunnen er hele appartementen van bouwen. Dus het was lastig om ze in de juiste mindset te krijgen”, zegt Marijne in de lobby van het spelershotel. ,,Ik heb ze mee willen geven dat ze zoiets misschien maar één keer in hun leven meemaken. En dat het na je carrière toch wel zonde is als een WK zomaar hebt weggegeven. Kennelijk is de boodschap aangekomen.”

Chemie

Volledig scherm
© Getty Images

Marijne begon vorig jaar als bondscoach van de Indiase vrouwen, maakte even een uitstapje naar de Indiase mannen, om per 1 mei weer terug te keren naar de vrouwen. Nu is hij terug op de plek waar het in 2015 ‘mis’ ging als coach van Oranje: Londen. In de finale tegen Engeland gaf Nederland een 2-0-voorsprong weg, om na shoot-outs te verliezen. Los daarvan bleek er te weinig chemie tussen Marijne en de dragende speelsters van de ploeg. ,,Ik heb er geen trauma van opgelopen”, bezweert de Brabander.

Het werken in India is op alle fronten ‘180 graden anders’. Marijne trof bij aankomst een zwakke ploeg aan. ,,Als je het hebt over de bekende 10 duizend uren-regel, dan zitten mijn speelsters op 3 of 4 duizend uren. Ze waren verre van fit. Het heeft wel een jaar geduurd om ze fysiek in orde te krijgen, en het kan nog steeds beter. Verder waren ze tactisch niet onderlegd. Dat kun je die meiden niet kwalijk nemen, de Indiase opleiding zit niet goed in elkaar. De focus ligt alleen op techniek. En ze beginnen vaak pas met 12 of 13 jaar te hockeyen. Allerlei dingen die in Nederland vanzelfsprekend zijn, waren voor hen totaal onbekend.”

Basale dingen

Als voorbeelden noemt Marijne basale dingen als ‘laag zitten, met twee handen aan de stick verdedigen, de stick altijd op de grond houden’. ,,Daar zijn mijn assistent Erik Wonink en ik druk mee geweest. Het tactisch aanpassen op de tegenstander, het positioneren zonder balbezit, dat soort zaken. Soms speelde de helft van de ploeg mandekking en de andere helft zoneverdediging. Stapte de één wel uit en de ander niet. En ze waren veel te onderdanig, op en buiten het veld. Nu staan ze rechtop, gaan het fysieke duel aan.”

En dan is er de communicatie. Sommige speelsters verstaan en spreken geen Engels. Een tweede assistent fungeert als tolk. ,,Lalremsiami, een meisje van 18, komt uit Manipur, in het Himalaya-gebied. Zij sprak zelfs geen Hindi. Maar ieder nadeel heeft zijn voordeel: doordat de speelsters heel erg op elkaar zijn aangewezen, is er een enorme verbondenheid. Toen Lalremsiami van de week tegen Italië werd uitgeroepen tot speelster van de wedstrijd, was ze als een kind zo blij. En de rest van het team gunde het haar enorm. Echt heel bijzonder om mee te maken. Die meiden verdienen erkenning. Ieder team traint hard, maar er is volgens mij geen team waarvan de speelsters hun familie zo weinig zien. Ze noemen elkaar allemaal
sister, dat wel.”

Volledig scherm
© Getty Images