Volledig scherm
Bloemenman André Koene uit Den Dungen. © Jan Zandee

Markante marktkooplui ... ‘Vanuit de Wensambulance wees hij naar mijn kraam’

Oké, het is niet meer zoals vroeger, maar de weekmarkt blijft de moeite waard. Al is het maar om de enthousiaste marktkooplui.

Opa en vader zaten ook in de bloemen: ,,En als jochie van tien jaar ging ik op zaterdag al mee naar de markt om te binden en te tellen. Ik wilde eigenlijk wel sporten, maar dat zat er niet in. En ook een ander vak leren was niet aan de orde.’’ 

Veiling

Aan het woord is André Koene (62) uit Den Dungen, bloemenman in hart en nieren. Vlak voor de kerk van Haaren staat zijn kraam opgesteld. Samen met zijn zus schikt, bindt en verkoopt hij. ,,Dadelijk pakken we alles weer in om een paar kilometer verderop in Helvoirt het hele spul weer uit te pakken, want daar staan we vanmiddag.''

Twee of drie keer per week gaat Koene voor dag en dauw naar de veiling of naar het Plantion, een groothandel in Ede. ,,Ik vertrek om 04.00 uur ’s morgens. Ik weet heel goed wat ik wil hebben, maar loop toch altijd even langs alle handel. Ik wil de bloemen met eigen ogen zien en in mijn handen hebben.’’

Al vijftig jaar op de markt

In het bloemenvak wordt veel bepaald door de seizoenen. In de zomer zijn er pioenrozen, daarna de zonnebloemen en in de lente zijn de tulpen heel populair. Pasen en Moederdag zijn de drukste perioden van het jaar. ,,Ik kan zelf ook nog steeds enorm genieten van een mooie bos bloemen’’, aldus Koene. ,,Ik vind het leuk wanneer er weer een nieuwe soort wordt ontwikkeld. Dat gebeurt vooral bij rozen regelmatig. Kijk hier, deze delphinium in prachtig lila, is nu heel gewild. En deze loopt ook goed, de bright eye, in een nieuwe kleur roze.’’ 

De boeketten worden bij de kraam gebonden. Alles kan. ,,Ik zoek en vraag net zolang tot ik iets kan maken dat de klant past.'' Koene staat al ruim vijftig jaar op de markt. ,,Toen ik twintig was, heb ik de eerste markt van mijn vader overgenomen. ‘Uden mag jij wel hebben’, zei hij.’’

Boeket

Soms gebeuren er ook bijzondere dingen. ,,Een terminaal zieke man wilde graag nog één laatste keer bloemen kopen. De Wensambulance bracht hem tot bij mijn kraam in Uden. Hij kon er niet meer uit, maar vanuit de ambulance wees hij aan wat hij wilde. Natuurlijk heb ik toen ook alle vrijwilligers een boeket gegeven.''

Een opvolger heeft hij niet. ,,Mijn zoon zit in de auto’s. Het is moeilijk om iemand te vinden.’’ Hij kijkt hier in Haaren recht op het gemeentehuis, waar ‘ze met vierkante ogen naar een pc staren’. ,,Ik verkoop mooie bloemen aan blije mensen, wat een vak!’’