Volledig scherm
Erik Valkenburg in zijn oorlogsmuseum in de tuin in Maarheeze. © FotoMeulenhof

Passie van Maarheezenaar groeit de woonkamer uit, dus bouwt hij een museum in zijn tuin

VIDEOMAARHEEZE - Wat als je hobbycollectie zo groot wordt dat het niet meer allemaal in je huis past? Dan bouw je een museum in je tuin. Dat is tenminste wat Erik Valkenburg deed, met verve.

Terwijl het van buiten net een groot en luxueus kippenhok lijkt, is het van binnen alsof je een zorgvuldig ingerichte vleugel van het oorlogsmuseum in Overloon binnenloopt. Zodra je over de drempel van het museum over de Tweede Wereldoorlog van Erik Valkenburg stapt, vergeet je dat je in een achtertuin in het centrum van Maarheeze bent.

"En dit had ik eerst allemaal binnen staan he", zegt Valkenburg zelf ook een beetje ongelovig. De Maarheezenaar is 1,5 jaar geleden begonnen met het uittekenen van zijn project en nu staat het er voor 99 procent precies zoals hij bedacht had. Zijn fascinatie voor de Tweede Oorlog is zo oud als hij zich kan herinneren maar de laatste jaren neemt het steeds grotere vormen aan.

Normandië

"Mijn ouders zijn allebei geboren in 1927 en die hebben de oorlog dus heel bewust meegemaakt", zegt Valkenburg. "Zodoende kreeg ik mijn hele leven veel verhalen te horen over die rotoorlog." Drie jaar geleden ging hij voor het eerst naar Normandië tijdens de D-Day herdenking. Uren praatte hij daar met veteranen. "Wat die daar meegemaakt hebben man dat is echt on-ge-looflijk. Ik heb daar gejankt als een klein kind. Maar het is niet alleen maar ellende hoor want daarna drinken we met z'n allen een grote pot bier en is het een en al gemoedelijkheid." 

Quote

Inmiddels kan ik niet meer wachten om het aan iedereen te laten zien

Erik Valkenburg

Daar aan de Franse stranden die ooit het decor van bittere ellende waren, werd Valkenburg geraakt door iets wat zijn bevriende veteraan Harry Billinge zei: 'Erik, it may never be forgotten'. "Het klinkt misschien raar maar vanaf dat moment heb ik daar een soort missie voor mezelf van gemaakt." De 58-jarige glazenzetter van beroep, heeft ontelbare uren in het museum zitten en dat is er aan af te zien. Hij kan er uren over vertellen en lijkt over elk detail te hebben nagedacht. Van de begeleidende muziek tijdens het bezoek, tot het decor in de vitrines.

Geen entree

Tot een paar maanden geleden had Valkenburg alleen nog niet nagedacht over het openstellen voor publiek. "Ik deed dit in eerste instantie voor mezelf, maar ik merkte dat er om mij heen steeds meer mensen enthousiast raakten voor het project." Mensen gaven hem spullen en polsten wanneer ze konden komen kijken. "Inmiddels kan ik niet meer wachten om het aan iedereen te laten zien", zegt hij glunderend. De Maarheezenaar wil geen entree gaan vragen en gaat ook geen bord in de tuin plaatsen. "De oprechte interesse van mensen is de grootste beloning die ik me kan wensen."

Cranendonck e.o.