Volledig scherm
Bob Graat © Fotopersburo van de Meulenhof BV

Actieve architect met Parkinson in bejaardenhuis in Eindhoven

EINDHOVEN - Bob Graat is architect en heeft Parkinson, al zo'n 15 jaar. De Eindhovenaar (56) is veruit de jongste bewoner van zorginstelling Kronehoef. Vanaf vrijdag is hij er ook artist in residence. Want werken, dat gaat 'gewoon' door.

Maar liefst 3 monitoren staan er op zijn werk-/eettafel, en op zijn opvallend grote tablet toont hij een van zijn laatste projecten: een maquette van een huis. Het is een huis zoals een kind dat tekent, een archetype huis dus. Bob Graat glimlacht.

Graat (1961) is architect, al sinds hij afstudeerde aan de TU/e in 1992. Hij tekende scholen, woningen en woonhuizen, samen met zijn partners Kielen en Holzel, onder de naam BV Architectuur en Stedenbouw. In Eindhoven. Maar 15 jaar geleden kreeg hij te horen dat hij Parkinson had. En zo is hij met zijn 56 jaar de jongste bewoner van Kronehoef, waar de gemiddelde leeftijd rond de 80 schommelt.

Jeugdig enthousiasme
Op de vijfde verdieping van Kronehoef, naast geestdodende, vaal geschilderde gangen, staat de deur van zijn appartement wijd open en ontvangt hij je met jeugdig enthousiasme en op blote voeten. Naast de volgebouwde eettafel een prachtig doek van stadgenoot Mathieu Berden aan de wand en in het slaapdeel schilderijen die hij zelf onlangs heeft gemaakt, want Graat is een druk baasje; hij heeft sinds vorig jaar zelfs een atelier elders in de stad. Opmerkelijk aan zijn werk: veel licht-gele tinten. Dat is knap, want die kleur is buitengewoon moeilijk te combineren met andere kleuren. René Daniëls kon dat als geen ander, maar Graat komt in de buurt. Grijns.

Quote

Doe ik dat apparaatje uit, dan tril ik als een gek

Bob Graat, architect met Parkinson

Ja, hij loopt wat ingewikkeld, moet zijn rechterbeen er soms bijtrekken. Hij zwaait af en toe ietwat ongecontroleerd met zijn armen en hoofd en praten is behoorlijk lastig. Maar na een uurtje of zo begin je de woorden en klanken van hem beter te begrijpen en is een conversatie redelijk te doen. Dat hij tijdens bouwvergaderingen zijn tablet gebruikt om te communiceren, dat begrijp je ook wel weer. Het voor Parkinson zo kenmerkende trillen van ledematen is niet aan de orde: hij pakt mijn hand en beweegt die over zijn hoofd. Daar zijn draadjes voelbaar - onderdeel van Deep brain stimulation. Grote grijns: "Doe ik dat apparaatje uit, dan tril ik als een gek."

Amper contact met de buren
Graat heeft het naar zijn zin in Kronehoef: "Het heeft wel iets van een hotel; ik krijg m'n eten, er wordt gepoetst. Het is fijn om verzorgd te worden, maar een echt 'thuis' is het eigenlijk alleen achter de deur van dit appartement." En weer met die grijns: "Ik heb nu zelfs een tuinman, had ik vroeger niet..." Jammer vindt hij het dat er amper contact is met de buren, maar dat wordt gecompenseerd door de ontmoetingen met fysiotherapeuten, logopedisten en al die andere medewerkers die hij dagelijks ontmoet.

Op mijn vraag waar hij altijd mee schetst, duikt hij in een tas en diept een vulpotlood op, eentje uit de jaren 70, ietwat gescheurd: "Daar werk ik altijd mee. Hardheid 2b. Heerlijk." En volgend op de vraag wat zijn helden zijn, plukt hij boeken uit de kast: Benthem & Crouwel, Stephen Hall en Herzorg & De Meuron. Wat hij tijdens zijn artist in residence-periode in het Kunstblok eigenlijk gaat doen? Hij wijst naar de maquette. Van 'het' huis. Grijns.

ED gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement