Volledig scherm
De Nederlandse 18-jarige pianist Aidan Mikdad. © RV

Aidan Mikdad is een wijze ziel in jong lichaam

RecensieAidan Mikdad speelde zondagmiddag het kasteel in Geldrop plat met zijn virtuoze pianospel.

Ravels Gaspard de la Nuit behoort tot de allermoeilijkste pianocomposities. Een halve eeuw geleden kon slechts een enkele virtuoos dit werk met gemak spelen. Tegenwoordig zijn er zeer veel pianisten met een formidabele techniek en bijna elke conservatoriumstudent kan deze Ravel op zijn eindexamenprogramma zetten. Er duiken zelfs wonderkinderen op die dit kunnen spelen.

De Nederlandse 18-jarige pianist Aidan Mikdad, die al vele prijzen ontving, schudde zondagmiddag Gaspard moeiteloos uit zijn mouw: een fantastische prestatie, zo aan het begin van zijn carrière. Hij toverde sprookjesachtige en mystieke kleuren uit het instrument. Wat een klankfantasie, en bovendien: wat een verbijsterend indringende voordracht. Bij veel jonge kunstenaars zijn muziek en techniek meestal nog niet in balans, maar bij Mikdad huist een oude en wijze ziel in een jong lichaam. De inhoud van alle werken kwam kernachtig boven drijven. 

Prachtig diep bewogen speelde hij Beethovens Pathétique en van Chopin een Etude en Nocturne: natuurlijke spanningsbogen en verstilde momenten in een doodstille zaal. Mooie, zangerige fraseringen en een intense gedrevenheid imponeerden. Zijn fenomenale talent etaleerde hij ook in de Skrjabin-stukken met een boeiend opgebouwde en rijkgeschakeerde dynamiek. De toehoorders gingen uit hun dak en hij bewees met twee acrobaten- toegiften (bewerkingen van Liszt en Saint-Saëns) dat hij echt álles kan spelen. Voor zijn klankexpansie waren de zaaltjes en de vleugel eigenlijk te klein. Na afloop sprak ik hem in één van de kasteelkamers.

Ben je tevreden over je optreden?
,,Jawel, want er was een inspirerende wisselwerking met het fantastische publiek, heel mooi."

Wat zijn je doelen voor de toekomst?
,,Zoals dit concert, waar ik opgeladen werd. Elke keer speel je anders voor, maar nu was er veel spontaniteit. Ik probeer alles los te laten waar ik intens op heb gestudeerd en een soort zen-toestand te bereiken, waar mijn ego weg is en er tussen de componist en mij geen barrière meer is."

Het meest trof mij Beethovens langzame deel, wat zeg je daarover?
Hij straalt: ,,Wat fijn om te horen! Het moeilijkst is om die stilte te brengen en dat is dus overgekomen."