Volledig scherm
Atelier van Jeroen Vrijsen in Tripkau

BLOG: Zesde Grenswerk in Tripkau

EINDHOVEN - Voor de zesde keer verandert de kazerne in Tripkau in een artists-in-residence. Deze keer heet het GRENSWERK 2013 - Gährender Bodensatz (Gistend Residu). Twee weken lang houden negen kunstenaars vanaf 16 september een blog bij over deze werkperiode.

De deelnemende kunstenaars van deze zesde editie zijn: Toni van Tiel, Marthe Zink, Cecilia Rebergen, Mitchel Breed, Marieke Peters, Rogier Walrecht, Griet Menschaert, Aagje Linssen en Jeroen Vrijsen. Zij houden ons in het blog op de hoogte van de vorderingen van hun werk.


Dinsdag 1 oktober: Afgelopen weekend

Door Aagje Linssen

Vrijdagochtend zijn we met zijn allen naar Künstlerhaus Frise in Hamburg gereden om de expositie in te richten. Frise is een echt mooie ruimte met veel licht en een hoog plafond. Het zijn eigenlijk drie ruimtes die in elkaar uitkomen waardoor het werk (wat heel verschillend was) elkaar niet beet. Makkelijk was het niet, er was veel werk en discussie maar uiteindelijk had iedereen een goede presentatie, en is het een mooi geheel geworden. Zaterdag en zondag was de expositie geopend.

In de tijd dat we niet bij de expositie waren hebben we nog de ateliers van de Hamburgse kunstenaars bezocht die in Tripkau op bezoek waren.

Het is leuk om een inkijk te krijgen in het leven van de kunstenaars daar.

Daarnaast hebben we tentoonstellingen van o.a. Christian Hoosen in de Kunstverein en Ron Kitaj (Amerikaanse Schilder) en Jochen Lempert (fotograaf) in de Hamburger Kunsthalle gezien.

Direct na de afsluiting van de expositie hebben we onze spullen gepakt en de expositie afgebroken en zijn we teruggereden naar Nederland, maar dit is niet het einde van het project…. Nu staan er afspraken met de drukker, ontwerp voor de uitnodiging en opmaak van de publicatie op de agenda. Het resultaat hiervan met daarbij de expositie van nieuw werk van de kunstenaars zal gepresenteerd worden op de opening op 29 november in Artspace Flipside te Eindhoven.

Komt allen!

(GRENSWERK 2013, Opening op 29 november om 20:00 in Artspace Flipside, Tarwelaan 56-58, 5612KG Eindhoven)


Donderdag 26 september: Gigantische mesthoop

Door Aagje Linssen

Vandaag is de laatste dag hier in Tripkau. Morgenochtend vertrekken we naar Hamburg om de tentoonstelling bij Künstlerhaus Frise in te richten met het werk dat hier gemaakt is. Iedereen is al aan het opruimen, een raar gevoel, niet lang geleden waren we nog de ateliers aan het verdelen, en nu… er is in die korte tijd veel gebeurd!

Ik kom er achter dat ik best veel heb gemaakt. Tijdens het werken heb ik dat niet door, ik blijf de hele tijd op zoek ik weet niet precies waarnaar, maar dat is het juist waar ik achter wil komen: wat het werk mij te zeggen heeft. De drijvende kracht (onrust, frustratie) om werk te maken is dat ik het nog steeds niet precies gevonden heb, maar dat ik er wel zo dichtbij kom dat ik door wil gaan. Dat zal zo wel blijven tot ik dood ga.

Hoe dan ook wordt je werk beïnvloed door de omgeving, de kazerne en de groep kunstenaars waarmee je hier bent. Bijvoorbeeld: ik zag een gigantische mesthoop tussen een maïsveld en een bos die dan terugkomt als een bruine vlek onderaan het doek.

De landschappelijke elementen die voorkomen in mijn werk hebben vaak een fysieke lading, alsof het landschap tegelijkertijd een lichaam is dat je kan voelen.

In Hamburg gaan we de kunstenaars weer ontmoeten die ons hier in Tripkau een dag hebben bezocht, misschien zien we nog een atelier van een van hen, of maken ze ons een beetje wegwijs in Hamburg. De presentatie bij Kunstlerhaus Frise zal een inkijk geven in al onze nieuwe ingeslagen wegen en het vervolg daarvan zal te zien zijn op 29 november in Artspace Flipside te Eindhoven.

Woensdag 25 september: Ideeën vormen

Door Jeroen Vrijsen

Aagje en ik zijn nu voor de zesde keer in Tripkau.
In mijn hoofd vergelijk ik het project met de walnotenboom, die ik zeven jaar geleden in de tuin van de kazerne plantte in een meter diepe kuil, toen kwam deze nog niet boven de grond uit. Nu is deze groter dan mijn lengte gegroeid (en hopelijk word deze nog vele malen groter).

Mijn ervaring met de werkperiode is als een snelle impuls, een beweging in denken en handelen, kennismaken met de ander en kennisnemen van zijn bewegingen en handelingen. In mijn schilderen betekende GRENSWERK dit jaar de impuls die ik nodig had na voor mij een hele stroeve opstartperiode na de zomerstop. De lust ontbrak me om te schilderen, maar het lijkt erop of ik mijn zinnen weer gevonden heb, alles is in deze periode op kunst gericht, je word gedwongen je op je werk te concentreren. Deze concentratie in combinatie met een met kunstenaars gevulde omgeving was voor mij de katalysator voor mijn schilderen.

De verf vloeide en de ideeën stroomden binnen. Dit alles gebeurde simultaan, het opbouwen van de schilderijen en het vormen van de ideeën. Het is met olieverf misschien ook wel noodzakelijk, omdat je met een langzame droogtijd zit.

Ik werk nooit naar een eindpresentatie, zo ontstaan er gelijktijdig schijnbaar op zichzelf staande ideeën. Wanneer ik nu in mijn atelier kijk lijkt dit inderdaad een mengelmoes van schilderijen met eenzelfde schildershand. Maar ik weet, dat ik erop kan vertrouwen dat er in volgende sessies in Eindhoven inhoudelijke lijnen uit deze serie zullen ontstaan. Voor mij rest nu niet veel anders meer dan me klaar te maken voor Hamburg.

Dinsdag 24 september: Bloemen in de soep

Door Marthe Zink

Stammen van bomen groeien naar kruizen aan huizen

Gescheurde schuren vragen te luisteren naar stemmen die fluisteren

Donkere nachten schreeuwen om koude vachten

Maar met bloemen in onze soep aten wij de lege plekken weg uit onze magen en we lachten

Onder de schaduw van mijn deken geeft een mug gehoor aan mijn oor

Mijn voeten slinken zonder te klinken in het zachte mos

Frisse dennengeur ruiken we tijdens avondwandelingen

En waait via openstaande ramen onze huiskamer binnen als wij zingen

Vurige haarden met houten blokken lokken ons ritmisch getrommel van messen en vorken

Maandag 23 september: Tumbleweed

Door Toni van Tiel

Auw. Fucking hoofdpijn. Ik drink normaal gesproken geen wijn. Nu zit ik met een handdoek om m'n nek te typen, eigenlijk op weg naar de douche. Gisteren, zondag, was heftig. Een jeugdvriendin van een mederesident is vermoord bij de aanslag in Nairobi. Ik was nagenoeg de hele dag bezig met een voorstel voor een soort woestijntafereel. Lang voordat er duidelijkheid was over de vriendin waren er enge geruchten. Op F5 drukken is de snelste manier om nieuwspagina's te verversen. Hoe onbelangrijk alles ineens was geworden. Ik heb een ontwerp gemaakt voor een sculptuur, geplaatst in het soort publieke ruimte waar nooit publiek is. Het idee was om een dubbele looping te plaatsen op het type desolate plek waar tumbleweed van nature voorkomen. Tumbleweed blijkt een anglicisme, Wikipedia zegt: "Een tumbleweed is het bovengrondse gedeelte van een plant dat, eenmaal volgroeid en droog, zich losmaakt van de wortel en wegtuimelt met de wind." Het is het soort struikje dat in westernfilms voorbij waait. De kans dat je door de bliksem getroffen wordt is ongeveer één op de 5.000.000, dat is vier keer meer kans dan dood door terrorisme. Het voelt een beetje alsof ik deze heftige gebeurtenis nu gebruik als een literair trucje, bah, sorry daarvoor, dit soort gebeurtenissen bepalen de sfeer. Ik had uitgebreid over mijn nieuwe dagelijkse houthakritueel willen schrijven.

Ik denk dat ik ‘s nachts iets fijner slaap met het idee dat er ergens misschien wel een bosje tumbleweed heel toevallig precies goed door een dubbele looping rolt.

Zondag 22 september: Zoeken naar utopia

Door Rogier Walrecht

Vandaag stond ik weer redelijk vroeg op, wat me moeilijk viel omdat ik nog laat was opgebleven met Jeroen Vrijsen en Aagje Linssen. (de twee organisatoren van het project).

We zijn met 9 heel verschillende kunstenaars op tour, variërend in leeftijd van begin twintig tot begin veertig (ikzelf). De overeenkomst is dat we allemaal tekenen en schilderen en daarnaast maken sommige installaties of schrijven.

Van tevoren ken je elkaar eigenlijk niet echt, alhoewel ik sommige kunstenaars wel kende van exposities in Eindhoven. De meeste kunstenaars heb ik van te voren nog nooit eerder ontmoet, maar gedurende de dagen binnen onze werkperiode van twee weken leer je elkaar steeds beter kennen.

We zijn nu precies een week in de oude grenskazerne van Tripkau (een vrijplaats voor autonomen en de autonome kunst). Ik ben de afgelopen week begonnen met een grote tekening die nu steeds verder af begint te raken. Vanmiddag zijn we naar een tentoonstellingsruimte in een dorpje in de buurt van Tripkau geweest waar heel mooi werk te zien was van drie kunstenaars die al in de zestig zijn. Mooi om te zien dat het werk er vrij en jeugdig uit ziet. Kunst kent geen tijd!

Toen we terugkwamen ben ik weer verder aan het werk gegaan want dat is zo fijn hier. Je hebt alle tijd om je helemaal op je werk te richten. Je wordt niet afgeleid door dagelijkse beslommeringen die je thuis hebt, één van de redenen dat ik hier ben.

Ik maak hier een tekening met expressieve kleuren van een man, een vrouw en een magnoliaboompje. Een soort van paradijselijk voorstelling, een thema dat ik al vaker gebruikte maar wat hier in deze omgeving misschien een tegenstelling is. Alles is hier niet netjes of esthetisch. Toch is het werk dat hier past. De mensen die hier wonen en werken, zijn ook op zoek naar hun eigen utopia.

Zaterdag 21 september: Mind Activator

Door Mitchel Breed (Glitch)

Als je hier door de bossen rijdt kom je ze al tegen. Regelmatig is er een kruis aan een boom gespijkerd, soms met een lappen pop eraan en soms leeg. Het is geen christuskruis, maar een normale X, eentje die o.a. voor het vermenigvuldigen van getallen wordt ingezet. Hier worden ze echter gebruikt als symbool tegen kernenergie, waar de overheid hier (te zien aan de kerncentrales) nogal dol op is. Maar het is dan wel te bewonderen dat daar vanuit de bevolking wel fel tegen wordt gedemonstreerd.

Ik loop hier regelmatig naar een hutje om buiten te werken en ook daar doemt het kruis op: als eerste is er een raam mee dicht getimmerd en als tweede is het gebruikt voor de constructie van een uitkijktoren. Regelmatig zie je er hazen en herten wegstuiven en ik besef dat mijn menselijke aanwezigheid de dreiging is waarvoor ze vluchten. En dat terwijl ikzelf enigszins hetzelfde doe vanuit een sporadisch romantisch verlangen naar eenzaamheid. In herinnering aan andere roerige tijden, voordat er kernenergie was, toen Caspar David Friedrich zijn donkere landschappen schilderde. Net als hem haal ik mijn inspiratie uit oude ruines. Alleen bij mij liggen er oude cassettebandjes met duitse covers van engelstalige rock, schimmelende inkleurschilderijen van berglandschappen en een enigmatisch tasje met het logo ¨Mind Activator¨. Zouden de Amerikanen tijdens de koude oorlog deze kazerne ook met een kruis hebben aangeduid? De op een nucleare aanval berekende schuilkelder maakt de dreiging van destijds in ieder geval wel voelbaar.

Maar het grootste enigma hier is het kleine kerkgebouw een paar honderd meter verderop bezaaid met dezelfde kruizen. Geschilderd op de muren, ingelegd in de vloer en fel gekleurd als glas in lood. Door de manische herhaling kom je bijna in een trance terecht en wanneer je de kerk weer uitloopt is het symbool zo op je netvlies gebrand dat het opnieuw op de bomen terechtkomt. In het midden van al die Xen staat wel een christuskruis. Die hangende Christus doet me denken aan een ondergekliederde poster in de kazerne met daarop een schilderij van Grunewald. Daar stijgt Jezus met een uitbarsting van licht en kleur te hemel onder begeleiding van de tekst ¨Beam me Up Scotty¨. Terwijl hij te midden van die kruizen zijn wonden laat zien vraag ik me af of wij net zo mooi gloeiend ter hemel zullen stijgen. Of kunnen we toch beter schuilen in de kelder wanneer er iets mis mocht gaan met een van die kerncentrales?

Vrijdag 20 september: Atelierbezoek uit Hamburg

Door Aagje Linssen en Jeroen Vrijsen


Het was een drukke en interessante dag vandaag. Om 15.00 kwam Kerstin Niemann (van FILTER Hamburg) met 7 kunstenaars uit Hamburg (waarvan 1 uit India) op atelierbezoek. De kennismaking begon natuurlijk in de keuken met Kaffee und Kuchen, waarna door ons een rondleiding langs de ateliers werd gegeven. De kunstenaars gaven op hun atelier een korte presentatie van hun werk en werkwijze. Daarna hebben we gezamenlijk gedineerd en onder andere besproken wat de mogelijkheden van onze expositie in FRISE te Hamburg zijn. Volgende week vrijdag vertrekken we al naar Hamburg! De tijd vliegt...

Donderdag 19 september: Als een archeoloog te werk gaan

Door Cecilia Rebergen

Het scherm van mijn laptop probeert mijn aandacht te krijgen, maar het wil niet lukken: er zijn om me heen veel interessantere schatten uit vervlogen tijden die mijn blik vangen. Vanuit de woonkamer heb ik uitzicht op de keuken, waar er op dit moment de start wordt gemaakt voor het avondeten. Er galmt een saxofoon uit de platenspeler. De bank kriebelt aan mijn benen.

Na het verlopen van enkele dagen hier in de kazerne merk ik dat een routine snel gemaakt is. Rond negen uur ontbijten en kletsen. Dan een wandeling maken en als ik me dapper voel een stukje rennen. Daarna weer even kletsen en na een kop thee aan het werk. In de middag weer een pauze (met kletsen) en tot een uur of vijf weer werken. Dan roep ik Toni of hij roept mij en we hakken het hout voor die avond. Het plezier van de houtkachel aansteken heb ik mezelf als min of meer vaste taak toegeëigend. Iemand begint met koken rond half 6 en als ik dat niet ben warm ik me aan de gezellig tikkende en ploffende kachel.

Zoals je in de indeling van je dagelijks leven een route zoekt van activiteit naar activiteit, zo werkt dat voor mij ook in mijn atelier. Op zo’n nieuwe plek kan het uitstippelen van die route energie en enthousiasme vrijmaken die niet eerder aangeboord was. Op een grote tafel liggen al die dingen die ik normaal ook om me heen heb: tubes verf, bakjes, handschoenen, kwasten, potlood, papier, terpentine, doeken, afbeeldingen, spuitbussen enzovoorts. Ik dwaal rond tussen mijn spullen tot de meest efficiënte route gevonden is. Het ronddwalen rond de kazerne leidt me van de ene ontdekking naar de ander. ‘Kijk daar, een konijn! Dat vervallen huis! Die spullen! Een trap omhoog!’ Achter iedere boom en iedere gevel bevindt zich wel iets wat me uitnodigt om weer iets verder te gaan.

Dit spoort me aan om ook tijdens het schilderen er achter te komen wat zich achter die gevels en in die gaten op te graven valt. Als een archeoloog speur ik rond en klop het stof van de dingen uit een aan mij onbekend, haast uitgestorven dorp rond een levend stukje geschiedenis waarin we nu gezamenlijk onze routes beproeven.

Woensdag 18 september: Schrijven en tekenen in een dubbelrol

door Griet Menschaert

Ik ben naast beeldend kunstenaar ook schrijver, en in die beide hoedanigheden word ik geacht hier te werken. Ik ben met andere woorden zowel gevraagd om werk te realiseren dat mee kan naar de tentoonstellingen die op deze werkperiode volgen (in Hamburg en in Eindhoven), als om teksten te schrijven over de andere kunstenaars voor in de bijhorende publicatie.

Voor die korte tijd waarin we hier nu met zijn negenen zitten, kan je gerust stellen dat de conversaties onderling ontzettend geïnteresseerd en open verlopen en daardoor zeer constructief zijn. Gisteren bij het ontbijt (!) hebben we allen kort wat over onze praktijk verteld aan de hand van publicaties en/of digitale foto’s. Daardoor raakten de uitwisselingen en bezoeken aan elkaars werkplekken nog in een stroomversnelling.

Als ‘catalogus’-schrijver ben ik voorlopig vooral bezig met het observeren van mijn kameraden: hoe en waarmee werken ze, wat fascineert hen, wat vinden ze prettig, hoe delen ze hun dag in, bij wie vinden ze aansluiting... Dat is een aangenaam tijdverdrijf, omdat ik die observaties vooral volbreng tijdens het gezamenlijke boodschappen doen, thee drinken, koken, avondwandelen of zelfs musiceren... Jawel: gisteravond hebben we inderdaad de instrumentencollectie van de kazerne ontdekt. Voor het eerst in mijn leven trof ik mezelf accordeon spelend aan, meteen een combo vormend met een beginnende gitarist, trommelaar, mede-accordeonist en wisselende stemmen. Helaas deed de klarinet het niet.

Als kunstenaar werk ik aan een vrij grote potloodtekening, gebaseerd op de repetitieve maat van de ramen van de kazerne. Deze tekening zal symbolisch zijn voor mijn kijk op deze plek. Ik wil er de kijker fysiek in meenemen. Ik kan door het werken in deze brok geschiedenis namelijk onmogelijk de ervaring negeren en die wil ik dus ook overbrengen: gemengde gedachten die voortkomen uit een confrontatie met de donkere lokale historiek in combinatie met mijn ervaring van wat nu - leve! leve! - een paradijs is voor creatieve nomaden. Juist doordat deze plek zo beladen is met geschiedenis, voel ik me verantwoordelijk om me hier zoveel mogelijk vrijheid van denken en werken te permitteren.

Dat gaat vanzelf, want hier is amper materiële afleiding; hier is onooglijk veel bos, hier is Elbe en hier zijn een aantal wonderlijke mede-scheppers!


Dinsdag 17 september: Stilte opzoeken na de chaos

Door Marieke Peters

Het is grappig om bij jezelf te zien hoe je gedachten werken als je in een andere omgeving wordt geplaatst. Je 'veilige' omgeving verandert en de nieuwe situatie zorgt ervoor dat je vanuit een andere invalshoek naar je werk gaat kijken. Dat geeft onzekerheid of je de juiste weg bent ingeslagen voor het werk van de komende twee weken en tegelijkertijd geeft het ook nieuwe inzichten en invalshoeken in je bestaande manier van werken. Heel praktisch: Je hebt niet alles wat je in je in atelier hebt tot je beschikking, dus je begint meteen met het maken van keuzes. Het soort keuzes waar je in je veilige ateliersituatie niet zo gauw aan toe komt. Je (in ieder geval ik) probeert weer een situatie om je heen te bouwen waarin je idee zich kan vormen. Maar daarnaast werkt een nieuwe omgeving ook op een veel persoonlijker niveau: Nieuwe mensen, nieuwe omgeving, andere gesprekken; balans vinden om bij je eigen energie te blijven en tegelijkertijd open te staan voor nieuwe ervaringen. Is voor mij altijd even een gepuzzel als je in een groep bent.

Het is fijn te merken (gezien de korte tijd dat ik nu in Tripkau ben) dat ik heel snel tot een essentie kom in mijn werk. Er zullen nog allerlei vragen komen, maar die eerste stap is gezet. Vooraf had ik al keuzes gemaakt over bv. welk materiaal mee te nemen. Ik werk in mijn atelier met verschillende materialen: hout (gebruikt hout en nieuw hout), doek, papier en keramiek. Nu heb ik vooraf besloten om me te beperken tot schilderen/fotografie op papier en gebruikt hout.
Ik heb gisteren op het terrein wat mooie verweerde planken en balken gevonden, die al een mooie tekening van zichzelf hebben. Deze kan ik gebruiken voor de kleine verhalen die ik wil gaan vertellen. De eerste schetsen zijn al gemaakt. De gedachte dat alles wat ik hier maak, dat dat goed moet zijn of in de lijn moet liggen van wat ik in Nederland maak, komt soms opsteken. De kunst is om die te laten varen en bij mezelf te blijven. Ik glimlach nu ik dit schrijf; prestatiedrang. Wat bij mij helpt is dan in mijn eentje zijn, en heel bewust rond te kijken naar wat ik om me heen zie; wat mijn omgeving is. Wat hoor ik en wat ruik ik. Alle gedachten die in mijn hoofd ronddoolden raken stil en maken plaats voor een soort aanvaarding van wat is. Misschien wat theatraal gezegd, maar is voor mij de essentie. Ook wat steeds terug komt in mijn werk: opzoeken van stilte, net na de chaos. Het zorgt in mijn werk ervoor dat er een soort spanningsveld ontstaat tussen het figuurlijke licht en donker. Wat ik wil gaan proberen deze twee weken is, of ik daar wat meer licht in kan brengen.

Griet Menschaert is één van de negen kunstenaars die samen met mij hier in Tripkau aan het werk is. Zij werkt met een combinatie van tekst (haar observaties over haar omgeving of wat haar opvalt in de mensen om haar heen) en tekeningen op papier. Ik ben erg benieuwd naar hoe zij deze twee weken ervaart en naar wat iedereen na deze twee weken heeft gemaakt. Dan zie je pas hoe een gelijke omgeving/situatie tot een totaal andere uiting kan komen. Of althans dat verwacht ik. Morgen schrijft Griet haar observaties op deze blog. Heel mooi, elke dag een kijkje in iemand anders geest.

Maandag 16 september: Het startklaar maken van een atelier

Door Aagje Linssen en Jeroen Vrijsen

Gisteren (zondag, red.) zijn alle kunstenaars rond 18:00 uur in de Artist Residency in de kazerne van Tripkau aangekomen. De meesten ontmoetten elkaar voor het eerst. Na een lange rondleiding door het gebouw en de verdeling van de slaapkamers en ateliers, was het tijd voor het eerste avondmaal.
Vandaag (maandag, red.) is iedereen begonnen met het inrichten van zijn nieuwe atelier voor de komende twee weken. Iedereen
heeft zo zijn manier om een nieuwe atelier eigen en startklaar te maken.

Om een beeld te schetsen van hoe dat ging enkele voorbeelden:
Marthe Zink is blij met haar vieze atelier omdat ze dan lekker kan werken. Ze heeft al een schildersdoek aan de muur met een echt mes erin, en is begonnen met het schilderen van een achtergrond met bruine tegels.
Rogier Walrecht heeft een groot vel papier aan de muur bevestigd om zijn idee met een man, een vrouw, een vogel en een tulpenboom op groot formaat te gaan maken.
Mitchel Breed is maandagochtend buiten in de omgeving gaan tekenen als bron voor zijn nog te maken werk. Hij heeft allerlei materialen meegenomen: van potloden tot aquarel, gouache en acryl.

Marieke Peters is al vroeg op zoek gegaan naar oude verweerde planken die ze kan gebruiken als drager van haar collage-achtige schilderwerk. Haar atelier staat nu klaar met netjes opgespannen doeken, organisch op elkaar gelijmde doeken, en de oude verweerde paneeltjes. Zij is ook al begonnen met schilderen, waarbij ze geprinte- en bewerkte foto's verwerkt om een bepaalde sfeer te benaderen. Ook heeft ze een zelfportret gefotografeerd op haar nieuwe atelier waar een grote oude spiegel op de grond staat.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Info:

In het laatste weekend van de werkperiode is er een tentoonstelling van het gemaakte werk in Künstlerhaus FRISE te Hamburg.

Terug in Nederland komt er een publicatie waarin de werkperiode inzichtelijk wordt gemaakt in tekst door Griet Menschaert en beeld van de kunstenaars. Deze publicatie wordt gepresenteerd tijdens de opening van de afsluitende expositie in Artspace Flipside.

Data:

15 t/m 29 september 2013, Werkperiode in Tripkau
28 en 29 september 2013, Expositie in Künstlerhaus FRISE in Hamburg
29 november t/m 29 december 2013, Expositie + presentatie publicatie in Artspace Flipside in Eindhoven

Volledig scherm
Work in Process van Marthe Zink
Volledig scherm
Atelier van Cecilia Rebergen
Volledig scherm
Atelier van Griet Menschaert in Tripkau
Volledig scherm
Atelier van Aagje Linssen tijdens de vijfde editie van Grenswerk.
Volledig scherm
Werk van Toni van Tiel.
Volledig scherm
Zeven kunstenaar uit Hamburg op atelierbezoek.
Volledig scherm
Werk van Aagje Linssen.
Volledig scherm
Het atelier van Marieke Peters met haar werk in wording.
Volledig scherm
Opbouw van de expositie in Künstlerhaus Frise in Hamburg
Volledig scherm
Work in progress van Rogier Walrecht.
Volledig scherm
Zelfportret van Marieke Peters
Volledig scherm
ED gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement