Volledig scherm
Foto ter illustratie. © Thinkstock

Club Noir: technologie als nachtmerrie

RecensieDe setting in Club Noir doet me denken aan de film Cabaret: de dreigende sfeer in Berlijn net voor de doodseskaders van de nazi’s alle menselijkheid zullen vertrappen. Omdat het nog kan, zoeken wat mensen in een nachtclub verstrooiing.

Wie: Club Noir door Nineties Productions
Waar: MU, Strijp-S
Wanneer: woensdag 22 mei

Diezelfde doem hangt in een hoekje van artspace MU waar we tussen het kale beton van de voormalige Philipsfabriek kijken naar een groepje dolende zielen in een mogelijk toekomstscenario. Trek de technologische logica dertig jaar door en wellicht dat de nijver knutselende mens zichzelf dan overbodig heeft gemaakt. In Club Noir kijken ze er althans zo naar.

Een vrouw ontdekt na tien jaar dat haar man een robot is, die zo geprogrammeerd is dat het algoritme er een geloofwaardig percentage toeval in verwerkt heeft. Begrip kan het knap stukje aan elkaar geknoopte spullen wel tonen, omdat hij de data van ruim een miljard mensen tot zijn beschikking heeft. Maar huilen kan het ding niet. Wat moet je daar als mens mee? 

Indringend

De elektronische muziek is dwingend en overschaduwt de tonen die uit akoestische instrumenten komen. Tragikomisch is de slager die geen afscheid kan nemen van zijn ambachtelijke slachtwerk. De meest indringende act is de hyperactieve kruising tussen The Joker Heath Ledger uit Batman en de verdwaasde Michael Jackson door Stephanie Louwrier. Als een psychopaat gilt ze dat alles mogelijk is, terwijl ze iedereen dirigeert. Een beklemmend toekomstvisioen, dat opvallend detoneert met het volste vertrouwen in de technologie, dat de Dutch Technology Week op dit zelfde moment vol overgave uitstraalt.