Volledig scherm
Een van de geëxposeerde werken van Jan van der Putten in Techniekhuys in Veldhoven.

Emoties lijken weggepoetst bij werk Jan van der Putten in Techniekhuys in Veldhoven

VELDHOVEN - Jan van der Putten uit Hoogeloon toont flink wat werk in het Techniekhuys in Veldhoven. Ogenschijnlijk perfect, missen de doeken wel wat emotie.

Jan van Putten kan schilderen. Dat liet hij al zien tijdens onze studie aan de Academie voor Beeldende Vorming in Tilburg begin jaren negentig, en dat toont hij ook nu, in het Techniekhuys in Veldhoven, waar een fiks aantal olieverven van hem aan de wanden hangt.

Structuren en kleuren, daar is Van der Putten (1950) zo ongeveer al zijn hele leven mee bezig en hij weet er uitstekend raad mee. In eerste instantie was hij geïnspireerd door pleinen, in al hun hoedanigheden en vormen. Reden waarom het vierkant en de rechthoek vaak terugkwam in die composities. Sinds enige tijd is de in Hoogeloon werkzame kunstenaar echter geboeid door de luchtfoto’s van Yann Arthus-Bertrand. Dat zijn indringende beelden van de aardkloot die impliciet aandacht vragen voor het behoud van de planeet. Van pleinen naar iets grotere oppervlakken dus, maar het handschrift is niet echt veranderd.

Deppen en schuren

Van der Putten houdt van doorwerkte oppervlakken; hij gebruikt olieverf – vroeger ook nog pigmenten - als ware het specie die hij als een volleerd stukadoor op de drager plaatst. En dan is het vervolgens strijken en vegen en trekken en deppen en schuren. Net zolang tot het beeld naar zijn idee klopt. Heerlijke doeken levert dat op, waar kleuren op de goede manier in elkaar overvloeien of juist botsen en waar egale elementen worden afgewisseld met heel rijke, bijna pasteuze vlakken en strepen. En waar Van der Putten ook nog eens prima weet om te gaan met dat andere onderdeel van de compositie: ritme. Tot zover klopt het allemaal – tot op het perfecte af. En misschien is dat wel een beetje het probleem bij dit werk.

Van der Putten maakt abstracte kunst, lyrisch abstracte kunst zo je wilt, en dus ontbreekt hoegenaamd elke verwijzing naar de werkelijkheid. Daarmee wordt alle ruimte geboden aan de verbeelding van de beschouwer: hij of zij dient het verhaal dan verder in te vullen. En juist dat valt bij het werk van Van der Putten niet mee. Vooral omdat de werken zó doorwrocht zijn dat elke spontane handeling en dus emotie lijkt weggepoetst of weggeveegd. Lastig vind ik ook dat de werken wel heel erg veel op elkaar lijken. Er staan geen titels en geen jaartallen bij de doeken, maar verschillende periodes worden getoond, en de verschillen zijn minimaal. Het zou fijn zijn als Van der Putten bij het begin van een nieuw werk het idee vergeet en als een waarachtige abstract expressionist - wat hij mijns inziens is – de verf het werk laat doen. En dat hij zich niets gelegen laat liggen aan welke schilderwet dan ook en de emotie het beeld laat vormen. Daar kijk ik naar uit.

‘Olieverf op doek’, schilderijen Jan van der Putten. Techniekhuys, De Run 4250, Veldhoven. Open: maandag t/m vrijdag van 13.00-16.30 uur. Tot 28 juli.