Volledig scherm
Peter Borgers

Muzikant en journalist Peter Borgers overleden

EINDHOVEN - Peter Borgers, gitarist en cultuurjournalist, is donderdag totaal onverwacht overleden. 'Peer' werd 54 jaar.

Het staat op zijn visitekaartje dat hij een aantal jaren geleden met tegenzin had laten drukken: 'Ik hou niet van muziek'. Dat was Peter Borgers, Peer, ten voeten uit.

Grappig, grollig, een beetje grimmig. En natuurlijk vol muziek. Want Peer Borgers (Peter heeft hij zich zelden genoemd) wás muziek, al stond zijn zoon daar nog net iets boven. Wat hielp: ook Lody Borgers speelde. Zijn mooiste momenten: de keren dat ze samen op toneel stonden, vader en zoon - gitaren in de de aanslag.

Kloppend hart van Eindhoven Rockcity

De donderdag totaal onverwacht overleden Peer Borgers (54) was sinds 1993 medewerker van het ED. Muziekmedewerker. Als geen ander bracht hij het kloppende hart van Eindhoven Rockcity in de kolommen. Recensies van platen, van optredens, van festivals, groepen, bandjes, ze stroomden met bijna evenveel gemak uit zijn pen als de muziek zelf.

Geen wonder. Hij was er een van Borgers. De muziekfamilie die bulkt van talent. Van zijn oudste broer Bertus tot zijn jongste broer Ruud, met nog zeven andere Borgersen er tussen. 'Krulhaar, een grote bek en een bak herrie', zo omschreef Peer zijn familie en de grote grap van hen was dat ze nooit echt samen met zijn negenen op een foto of op toneel hebben gestaan.

De muziek was hem met de paplepel gevoerd. Vader Borgers speelde bij de Veldhovense Herremonie, en al zijn zonen deden het na, zij het in een ander genre. Voor Peer was het de gitaar, net als Ruud met wie hij begin jaren negentig hoge ogen scoorde in Bo/The Rude. Ze stonden als finalisten van de Grote Prijs van Nederland in Paradiso, de landelijke poptempel, kort daarop waren ze het voorprogramma van Golden Earring.

Rock-'n-roll

Peer speelde nooit vals, want 'dat was niet vals, dat was rock-'n-roll'. Gitaren, platen en versterkers, pedalen en andere apparatuur, daar vulde hij zijn leven mee totdat vriendin Shirline dat opzij duwde. Niet helemaal want uiteraard speelde ook zij gitaar. De bas. Ze trouwden, kregen zoon Lody: 'De enige neger met rood haar', zei Peer trots. En trots is hij sindsdien elke dag geweest.

Elke dag was er ook een lach. Weinig mensen wisten hun lief, maar ook hun leed zo vrolijk te verpakken. Ook al was het geld op, ook al was de baan weg. Tot in september 2000 zijn echtgenote overleed en hij het heel moeilijk had. Maar hij ging door. Speelde vele decibellen harder, maar speelde het van zich af.

Schrijven leverde het brood. Over alles, voor iedereen. En opeens, door toeval, kreeg hij zijn droombaan: muziekjournalist bij het ED. De muziek kwam bij bakken binnen, en hij schreef zich een ongeluk. Behalve de avonden dat hij met zijn powertrio de muren van Popei bolblies: One Harry (spreek uit: wa'n herrie).

Kleedkamergesprekken

Peer Borgers ging vervolgens steeds meer schrijven voor de kunstpagina's van het ED. Niet alleen over popmuziek, maar ook over theater. Bekend waren de Kleedkamergesprekken die hij voerde in het Parktheater Eindhoven, de Effenaar of Muziekgebouw Frits Philips.

Hij kreeg daar iedereen aan het praten, van beroemde dirigenten van symfonieorkesten tot en met net afgestudeerde musici, die het stiekem wel een eer vonden om door hem te worden geïnterviewd. Zijn vrolijke voorkomen, losse manier van praten en zijn Brabantse accent – waar hij buitengewoon fier op was – maakten de tongen los en veel van die Kleedkamergesprekken beroemd.

Daarnaast was hij uiteraard elke dag bezig met muziek en zijn geliefde gitaren: soms leek het wel of hij werkte om weer een gitaar, een bijzondere versterker of op zijn minst een pak nieuwe snaren te kopen. En er was eigenlijk maar één reden waarom hij niet een verhaal voor het ED kon maken: als hij zelf ergens moest optreden.

In het theater

In 2009 maakte hij samen met broer Bertus het programma 'Bertus in familie-omstandigheden', een theaterprogramma dat draaide om twintig Nederlandstalige liedjes van Bertus, oud-lid van de groepen Mister Albert Show en Sweet d'Buster en sessiemuzikant bij onder anderen Herman Brood en de Golden Earring. Bertus zong en blies op zijn saxofoon, Peer speelde gitaar. Het werd eveneens een album.

Later maakte hij, eveneens met Bertus, de alom bejubelde show rond Herman Brood.

Komende week zou Peter Borgers de kunstredactie van het ED komen versterken om de theaterportefeuille op te pakken. Daar verheugde hij zich op en hij zou dat met ongelooflijk veel plezier en kunde hebben gedaan.

'Muziek is een verslaving'

In een interview in de stadsglossy Frits van enige tijd terug, waar de harde kern van de Borgers-clan aan het woord kwam, zei broer Ruud: "Toen onze vader overleed hebben we drie dagen muziek gemaakt." Bertus: "En serieus hoor, meteen met een bandrecorder erbij en in de weer met echo en dingen. We hebben een opname laten horen op de uitvaart."

Peer: "Soms denk ik dat ik een muzikant in denial ben. Dan denk ik: ik word te oud voor die herrie. Maar het is een verslaving waar je niet meer vanaf kan komen. Muzikanten gaan nooit met pensioen."

Volledig scherm
Björn van der Doelen, Bertus en Peter Borgers (vlnr) improviseren wat in de gloednieuwe HB Studios in Borkel en Schaft. foto Irene Wouters ;Björn van der Doelen, Bertus en Peter Borgers (vlnr) improviseren wat in de gloednieuwe HB Studios in Borkel en Schaft. foto Irene Wouters
Volledig scherm
Bertus (l) en Peter Borgers aan het werk in de HB-studio in Borkel en Schaft. foto Jean-Pierre Reijnen
Volledig scherm
Een jonge Peter Borgers