Volledig scherm
Muzikant Whiff (Dries van Elten) © Bigfootage 2019

Muzikant Whiff uit Eindhoven temt zijn gevoel en presenteert debuutplaat

‘Voor mij is het een groot vraagteken waarom je voor één genre zou moeten kiezen. Ik vind alles gewoon vét’, aldus Dries van Elten (19) uit Eindhoven. Als Whiff brengt hij zijn debuutalbum ‘Mojo Vibes’ uit. 

Mojo Vibes is een ambitieuze plaat, waarin een tegendraadse synthlijn dwars door een rockliedje kan scheren, en een jazzy hiphopnummer een portie traag voortslepende bluesrock opvolgt. De blues vormt een muzikale rode lijn. Thematisch is de verbindende factor een worsteling met depressie, en de verleiding om die op diverse, niet even gezonde manieren te dempen.

,,Dat is sowieso iets in onze familie; heel erg positief gedreven zijn, maar dan één keer in de zoveel jaar ineens een enorme dip hebben van zwaarmoedigheid. Terwijl er eigenlijk niks aan de hand is”, legt Dries van Elten alias Whiff uit. ,,Ik had iets nodig om dat te uiten, en weer naar dat positieve toe te gaan. Ondanks dat het zo’n grip op je kan hebben, heb ik altijd die drang.”

Effect

Het creëren van de plaat had een therapeutisch effect op de maker ervan: ,,Voor mij is dit album echt een manier geweest om het van me af te schrijven. Mochten er in de toekomst toch weer tekenen van komen, heb ik ook een document dat zegt ‘kijk eens, je hebt dit al overwonnen’.”

Een zwaarmoedige plaat is het desalniettemin niet geworden, eerder een opvallend veelzijdig vlechtwerk van stemmingen en stijlen. Multi-instrumentalist Van Elten componeerde en arrangeerde de plaat grotendeels zelf. Laag voor laag zette hij het in elkaar in zijn zolderstudio, waar Frank Zappa op een poster vanaf de muur toekijkt, en een decennium oude laptop soms roet in het eten gooide. ,,Dan heb je 50 sporen onder elkaar lopen en is het crash, crash crash.”

Het zegt iets over het geduld en de toewijding waarmee hij aan zijn visie schaafde, net als zijn drang om de plaat in een zorgvuldig vormgegeven vinyl-en-cd pakket uit te geven. ,,Dat kost een hoop”, weet hij als geen ander, ,,maar je levert ook meteen een statement af.” Hij is blij met de huidige opleving van vinyl. Het formaat dwingt in zijn ogen aandachtiger luisteren af, en herwaardeert het album als compleet werk, in plaats van verzameling losse nummers.

,,De nummers vormen ook echt een geheel”, zegt Van Elten. Het nummer Funk O’ Clock bijvoorbeeld, verhaalt over hoe de componist onder invloed bevangen raakt van zijn eigen melodie. ,,Het album neemt daarin een soort psychedelische toer, terwijl het op zichzelf gewoon op een feestje gedraaid kan worden. Ik vind het leuk om zo te spelen met die betekenis.”

Verkeerde been

En om luisteraars op het verkeerde been te zetten. Een dubbele bas in Little Girl hint even naar een vleug metal, een synthesizer doorklieft juist een bluesy gitaar. Hij lacht hartelijk: ,,Veel later in het proces kwam dat er pas bij. Mensen die de oude versie al hadden gehoord zeiden ‘Dries, fuckin’ vet, maar zó niet wat ik verwachtte!’”

Zijn artiestennaam Whiff verwijst niet voor niets naar een walm die zo vervliegen kan. ,,Het laat alles open, en dat doet mijn muziek ook. Geen specifieke gedaante, het kan juist in alles veranderen.”

Albumpresentatie van Whiff, zaterdag 22 juni, café Wilhelmina, Wilhelminaplein, Eindhoven, 21.00 uur.