Volledig scherm
Grigory Sokolov. © Klaus Rudolph

Pianoreus Sokolov houdt Muziekgebouw in zijn greep

Recensie'Hij kwam, zag en overwon': zo gaat het altijd bij Grigory Sokolov. De charismatische meesterpianist gijzelt direct zijn publiek door zijn ontzagwekkende persoonlijkheid met een oer-Russisch theatraal karakter.

Maandagavond bewandelde hij met maar liefst drie Haydn-sonates weer een origineel onorthodox pad. En meteen werd de vleugel, die hij van binnen en buiten doorgrond heeft, een verlengstuk van zijn eigen identiteit. Hij overgoot Haydn met een dosis raffinement, ragfijne versieringen en klankkleuren en schommelende tempi. Wat veel opsmuk voor eerlijke en directe composities die eigenlijk voor zichzelf spreken. De klank en het toucher van Sokolov waren vederlicht en heel fijnzinnig maar zijn geest bleef loodzwaar en ernstig. Sommige kunstenaars maken moeilijke muziek eenvoudig, hij deed dat net andersom.

Aangedikt

Schuberts Impromptu's opus 142 kregen ook een aangedikte make-up. Deze prachtige pianopareltjes werden nog geen jaar geleden op dit podium uiterst muzikaal en natuurlijk voorgedragen door zijn collega Murray Perahia. Daarentegen maakte Sokolov zijn Schuberts dramatisch slepend en gechargeerd door het hoofdkenmerk 'ongekunsteldheid' te passeren. Alles klonk onder zijn handen, die vaak omhoog dansten van de toetsen, met een intense spanning, die meer uit zijn eigen gemoed dan uit de gevoelswereld van de toondichter leek te ontspruiten. Sublieme en intieme muzikale momenten waren er zeker.

Toegiften

Dus: wéér een bijzondere avond die lang werd door een bombardement aan toegiften. Van deze serie sloeg bij mij de mooi gelanceerde Rameau het meest in. De toehoorders braken de zaal bijna af met hun toejuichingen: Sokolov leek wel een popster.

Wie:Grigory Sokolov pianorecital
Waar: Muziekgebouw Eindhoven
Wanneer: Maandag 14 mei

ED gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement