Volledig scherm
Sheila E. dinsdagavond in het Eindhovense Muziekgebouw. © FotoMeulenhof

Sheila E. in Muziekgebouw Eindhoven: Een spektakel vol liefde en soul

RecensieEINDHOVEN - Uitverkocht was het niet, het concert van slagwerkster Sheila E., ooit een van de vaste krachten van Prince. Maar met haar zevenkoppige band gaf ze in het Eindhovense Muziekgebouw een show waar de energie vanaf spatte.

Centraal opgesteld achter een miniset van twee trommels, een koebel en een bekken was E. het middelpunt van de actie, de wervelende spil waar alles om draaide. Ze drumde, zong, danste, en moedigde de zaal aan met felle kreten en lange hoge uithalen.

Inmiddels over de zestig is haar leeftijd haar niet af te zien. Onvermoeibaar werkte ze zich door een breed repertoire, van soft soul tot R&B en hiphop, waarin ze de stem van Snoop Dogg uit de apparatuur toverde.

Ze maakte van meet af aan duidelijk wat ze wilde van het concert en van haar publiek door te openen met Beatles-cover 'Come Together', dat uitmondde in twee regels van 'All You Need is Love'. In goede Motowntraditie verhoogden achtergrondzangeressen de sfeer door heen en weer te wiegen, met de armen te zwaaien en danspasjes te maken. Ze had bovendien een gitarist bij zich die zijn mannetje stond. Hij kon Prince niet doen vergeten, maar zijn flitsende, wilde solo's waren een duidelijk en geïnspireerd eerbetoon aan de kleine grootheid.

Feestje van liefde

Sheila E. deed er alles aan om het haar publiek naar de zin te maken. Ze nodigde mensen het podium op om mee te dansen op een spetterende versie van haar hit 'I Just Wanna See You On The Dance Floor'. Ze organiseerde een feestje van liefde met een lange speech over de verdeeldheid in haar eigen land, waar mensen steeds meer tegen elkaar worden opgezet. Om te laten zien hoe het wel kan, liet ze het zaallicht aangaan en riep ze alle aanwezigen op om elkaar in de ogen te kijken en te zeggen dat ze van elkaar hielden. Zo wist ze de mensen ertoe te verleiden overeind te blijven en te dansen op de muziek. En natuurlijk moest ze haar drummer achter zijn kit vandaan halen om zelf een briljante solo te geven.

Hoe goed ze ook was als gangmaakster en percussioniste, een meeslepend zangeres bleek ze niet te zijn. Ook niet in een cover van 'Kiss', dat haar band omvormde tot een mengeling van jazz en gospel. Het waren momenten als deze waarop de spanning uit de muziek wegebde. Dat maakte ze meteen goed met een dampend, stampend funknummer, bijgestaan door de krachtig geblazen noten van haar altsaxofonist. Ze reeg alle nummers in hoog tempo aaneen. Het publiek kon niet anders dan juichen en schreeuwen in vervoering.