Volledig scherm
© Getty Images/iStockphoto

Statische Nabucco toont weinig emotie in Parktheater Eindhoven

EINDHOVEN - ‘Nabucco’ was de eerste grote opera waarmee Verdi succes had, die met het beroemde Slavenkoor, dat alle mannenkoren op hun repertoire hebben. Het verhaal speelt in de zesde eeuw voor onze jaartelling in het Babylonische rijk en draait om macht, jaloezie en wraak. 

Gezien en gehoord: Nabucco van Verdi, Charkov City Opera en Ballet.
Regie: Vladimir Nazarov, muzikale leiding: Jeroen Weierink.
In het Parktheater Eindhoven, 16 januari.

Ondanks het feit dat deze een vooraanstaande plaats in de theaters heeft, is het niet Verdi's interessantste werk. De muziek is grotendeels oppervlakkig en scoort gemakkelijk. De statische regie waarin de Charkov City Opera het werk presenteerde deed daar geen goed aan. Er was zo weinig interactie tussen de hoofdrolspelers dat het verhaal niet te volgen was. Gelukkig was er boventiteling, matig vertaald maar toch. 

De zangers stonden als poppen op het podium, van passie of zelfs wederzijdse betrokkenheid was niets voelbaar. In het programmablad wordt deze Oekraïense productie omschreven als 'een frisse moderne stijl geworteld in de rijke Oost-Europese traditie’, maar ik heb dat eerste niet kunnen ontdekken. De opera leek een verzameling tableaus vivants in stemmige, maar saaie kleren en kleuren met een hoekige, vaalbruine achtergrond van stenen trappen en hoge poorten. 

Van enige emotie tussen de zangers was pas sprake vanaf de derde akte, waarin de machtsbeluste Abigaille (sopraan) afrekent met haar al evenmin boterhamlekkere vader koning Nabucco (bariton). De mooie vocale momenten kwamen van dit tweetal en van de tenor die Ismaele zong. De Oekraïense zangers zongen vooral op kracht, wat in veel gevallen een hard en geforceerd stemgeluid en plaatsvervangende keelpijn opleverde. Koor en zangers werden adequaat begeleid door een safe spelend orkest, onder leiding van de Nederlandse Jeroen Weierink.