Volledig scherm
Toon Tellegen.

Toon Tellegen blijft vragen en zich verwonderen

‘Ik wou dat er een terugweg was en dat ik bleef staan terwijl iedereen verder ging’. De zin is van Toon Tellegen (1941). Hij sprak ‘m uit in het programma Ik wou, waarin hij samen met het Wisselend Toonkwintet voor een aangename avond tekende. 

Tellegens teksten zijn lief, scherp zonder te prikken, betekenisvol zonder drammerig te zijn. (Hoewel ik er eerlijk gezegd na vijf kwartier zonder pauze wel genoeg van had gehoord). ‘Ik wou dat geluk een ding was dat ik kon pakken en dat ik glimmend kon poetsen. (...) En als alles fout zou gaan kan ik nog altijd zeggen: ik heb geluk’.

Gezien en gehoord: Toon Tellegen en het Wisselend Toonkwintet
Waar: Muziekgebouw Eindhoven
Wanneer: vrijdag 17 januari 

Tellegen is een milde filosoof die in de bijna tachtig jaar die hij op deze aardbol heeft rondgelopen het leven heeft leren kennen en er nog steeds vragen bij stelt. ‘Waarom ben ik ik en niet jij’? Een vraag voor kleine en grote kinderen die niet om een antwoord vraagt maar gewoonweg gesteld lijkt te willen worden. Antwoorden geeft Tellegen dan ook niet, hij blijft bij de verwondering, de relativerende glimlach, de ongerijmdheid van het menselijk bestaan.

De muziek van het Wisselend Toonkwintet (briljante naam!) gaf een bespiegelend commentaar op zijn verhalen. Vijf creatieve en veelzijdige musici speelden overwegend opgewekte, licht melancholische composities van de hand van gitariste Corrie van Binsbergen, waarin de inhoud van de teksten werd aangeraakt en uitgediept. Steeds melodieus, af en toe komisch en alle ruimte biedend aan het voorstellingsvermogen van de muzikanten. Sympathieke portretten van Ingrid Godon omlijstten de voorstelling.