Volledig scherm
Jeugdtheater Neerkant heeft voor de voorstelling 'De Vloek van Valkenstein' hulp gekregen van het hele dorp, onder meer met de decorstukken. © FotoMeulenhof

Jeugdtheater Neerkant speelt De Vloek van Valkenstein en hele dorp draagt bij

NEERKANT - De vloek van Valkenstein, het stuk dat de jeugdtheatergroep van Neerkant afgelopen weekend op de planken zette, bleek méér dan louter toneel. Dankzij de hulp van vele dorpsgenoten completeerden filmpjes, muzikale intermezzo's en een tot in de puntjes afgewerkt decor het stuk.

Spelers Pien Vogels (15) en Karlijn van de Ven (14) zijn dankbaar voor alle hulp die dit mogelijk heeft gemaakt. Pien: ,,Het zijn niet alleen ouders of vrienden van ons die zich inzetten. Ook anderen zijn erbij betrokken. De meubels die op het podium staan bijvoorbeeld, komen van mensen uit het dorp. Als het doek opent, horen we: 'Daar staat mijn kastje'."

Teamprestatie

De jonge toneelmakers - Karlijn speelt voor het vierde jaar mee en Pien voor het tweede - zijn zich ervan bewust dat het een teamprestatie is. De twaalf spelers en regisseur doen vóór de voorstelling altijd een team hug om elkaar op te peppen, vertelt Karlijn. ,,We staan in een cirkel, houden elkaar vast en roepen: 'Hoe gaan we spelen? Werelds!' En dat een keer of vier, steeds harder."

Uit de reacties van het publiek op te maken, heeft dat gewerkt. Tussentijds wordt er regelmatig geklapt en gelachen. Dat vinden de twee natuurlijk leuk, alleen heeft Karlijn er dan soms moeite mee om zich te concentreren. ,,Als ze klappen ben ik trots, want het is een teken dat het publiek meeleeft. Maar daarna moet ik wel gewoon doorspelen", vertelt ze. Voor Pien is dat anders: ,,Die reacties geven me nieuwe energie. Het is een bevestiging dat we het goed doen."

Lachspieren

De grappige scènes die in het stuk zitten, werken niet alleen bij het publiek op de lachspieren. Karlijn: ,,Wij moeten soms nog moeite doen om niet in de lach te schieten, ook al hebben we het zo vaak gerepeteerd. Bijvoorbeeld het moment dat een van ons op tafel staat te dansen met een stofzuiger op het nummer I want to break free."

Pien noemt nog een voorbeeld: ,,Onze regisseur had ons uitgedaagd: 'Als jullie een saxofoon regelen, dan playback ik daar een stukje op.' Dat was op het laatste moment gelukt, dus voor ons ook nieuw om te zien." De jeugdpelers zijn sowieso heel blij met hun regisseur, en de toeschouwers ook. Dat blijkt na de voorstelling, als hij wordt toegezongen met: 'Nick bedankt!'