Volledig scherm
DEURNE - Voorstelling Lifvik in loods achter op terrein Natuurpoort de Peel © Jean Pierre Reijnen

Lifvik vlucht voor de vragen over oorlog

RecensieDEURNE - 'Lifvik' is de droomwereld van een jong meisje in oorlogstijd. In een bijna kale landbouwschuur speelt zich op een enorm oppervlak die gedachtenwereld af. Een mix van harde realiteit en zoete wensen. 

Wat: theatervoorstelling ‘Lifvik’ van Marjolein Teepen

Waar: loods Natuurpoort De Peel, Deurne

Wanneer: zaterdagmiddag 14 sep. Nog te zien zo 15 en ma 16 sep.

Op een schuurbreed scherm trekken tanks en bommenwerpers hun vernietigende spoor in wat een stad was. Daarvoor lopen in levende lijve mensen in lompen, die ontheemd, gelaten en somber zijn. Daartussen een klein meisje. Eerst zonder, maar later met rode knuffel, die flink opvalt in het grauwe geheel. Dan wisselen de werkelijkheid van geweld en de vlucht daaruit, elkaar af in dans, zang en geprojecteerde beelden. Zonder gesproken woorden. 

Belevingstheater noemt bedenker en regisseur Marjolein van Ratingen-Teepen het zelf. Een ambitieus project in het kader van herdenkingen van de Tweede Wereldoorlog, die 75 jaar geleden beëindigd werd. Een theatervoorstelling is een complex geheel van een verhaal, acteurs, kostuums, grime, licht, geluid en de hele organisatie daar omheen. Als je dat binnen een jaar wilt neerzetten, dan moet je hard werken. Dat is hier gebeurd, en met resultaat, want de voorstelling ziet er compleet uit. 

Kritisch beschouwd gaat het er uiteindelijk om of het geheel overtuigt, of het verhaal je verder brengt. En daar wringt de schoen bij Lifvik. De lijn met de locatie is dun, omdat Teepen een universeel verhaal wil vertellen. Een voorstelling over het grote leed dat een oorlog brengt. Maar dat weten we al. Als toeschouwer wil ik in het theater niet bevestigd worden in mijn mening, maar wil ik dat daar juist vragen bij gesteld worden. Een oorlog is natuurlijk meer dan bommen en kampen, het gaat over keuzes die je moet maken in het gewone dagelijks leven in een uitzonderlijke situatie. Niemand wil oorlog. Intrigerend is de vraag waarom die dan toch plaatsvindt. Lifvik bekijkt het vanuit de droomwereld van een kind, die wil vluchten in magie. Een magische wereld die nu juist door dat geweld helemaal geen ruimte meer heeft. En, door dat vluchten stelt de voorstelling geen vragen meer. Wat de techniek betreft, stond het geluid zo hard, dat de zang onverstaanbaar was, behalve het veelvuldig herhaalde 'Give me your hand'. Een voorstelling met meerdere kanten.