Oermens Martien heeft bijna een miljoen kilometer op de teller van zijn wielrenfiets

VideoOMMEL - Het was de enorme verkeerschaos in Los Angeles die hem opbrak. Na de tocht vanuit Alaska stapte Ommelnaar Martien Verbaarschot daar plots af van zijn fiets en vloog naar huis. Niet het gewenste einde van zijn wereldreis. ,,Dat is niet erg, ik heb nog wat te doen."

Hij lijkt op een oermens. De 61-jarige Martien Verbaarschot uit Ommel heeft lange blonde manen, een woeste baard, loopt het liefst op klompen en heeft een conditie waar je 'u' tegen zegt. Hij zegde 42 jaar geleden zijn auto vaarwel omdat hij steeds meer ongelukken om zich heen zag gebeuren. Sindsdien doet hij alles op de fiets en nadert hij de miljoen afgelegde kilometers op een wielrenfiets.

Op zijn vijftigste startte hij zijn reis rond de wereld die hem in etappes van enkele maanden via Europa, Azië, Australië, Nieuw Zeeland en Zuid-Amerika naar Alaska bracht. Eindbestemming Panama City van die laatste etappe bleek niet haalbaar. ,,Het is voor het eerst dat ik een etappe voortijdig moest afbreken", vertelt hij in de keuken van zijn boerderij in het buitengebied van Ommel. Daar woont hij volledig zelfvoorzienend. Zijn groenten teelt hij in een moestuintje, het vlees komt van een van zijn 25 vleeskoeien die in en rond de stallen rondlopen.

Dit is Martien Verbaarschot ten voeten uit: op klompen en met een miljoen fietskilometers op de teller.
Volledig scherm
Dit is Martien Verbaarschot ten voeten uit: op klompen en met een miljoen fietskilometers op de teller. © FotoMeulenhof

Meer plezier dan teleurstelling

Die zelfredzaamheid is hem goed van pas gekomen tijdens al zijn fietstochten, maar de laatste keer dus niet. Hij had een vliegticket van Amsterdam naar Chicago en een tweede vlucht naar Anchorage geregeld. Van daaruit fietste hij soepeltjes in zijn korte broek richting wereldstad LA aan de Amerikaanse westkust. Eenmaal daar werden de prikkels van het voorbijrazende verkeer hem te veel. ,,Ik ben niet fysiek geraakt, wel geestelijk. Als ik daar met mijn fietsje met tien kilometer per uur tegen een berg op ga en er komt zo'n grote auto met joekels van winterbanden met honderd per uur voorbij, dan ben ik niets meer. Ik voelde me heel kwetsbaar. Dit is geen persoonlijke nederlaag, ik zie het meer als nederlaag van de wereld waar voetgangers en fietsers van de weg gereden worden."

Hij stapte af en vloog naar huis. Zo is hij dan ook. En hij kijkt met meer plezier dan teleurstelling terug op de trip van twee maanden die in november abrupt eindigde. Vijftien keer slapen in een tentje, overnachtingsplekken zoeken via airbnb, spontaan aankloppen bij hostels en motels. Het enige dat hij vooraf vastlegde - een week voor vertrek - was zijn vliegticket. Martien Verbaarschot is een man die de dag plukt. Hij ziet wel waar hij uitkomt. Een volledige reis plannen vindt hij maar ingewikkeld, aan het kamperen en fietsen heeft hij al een dagtaak.

Levensgenieter is hij ook. Hij wil op reis vooral ook genieten van de verschillende culturen en mensen die hij tegenkomt. ,,Ik vermaak me het beste op de fiets", vertelt hij. ,,Soms zit ik wel tien uur achter elkaar op het zadel. Ik ben graag op mezelf. Maar door het reizen in je eentje krijg je wel tien keer meer aanspraak dan hier thuis. Het stikt overal van de mensen die met je willen praten. Gelukkig is 99 procent van de mensen je goedgezind."

Zijn favoriet? Thailand vond Verbaarschot geweldig. Een goedkoop land, mooie tempels, mensen die zich niet aan je opdringen. Ook een tocht door de jungle tussen Vietnam en Laos is hem bijgebleven; komende uit de rimboe hield een militair hem aan en moest de Ommelse wereldreiziger voorkomen in een rechtszaak. ,,Waarom? Dat kon ik allemaal niet verstaan. Ik mocht uiteindelijk ook weer gaan, dus het zal wel goed zijn geweest. We hebben daarna een biertje gedronken. Desondanks voelde dat land voor mij als het paradijs."

Dromen van voltooiing wereldreis

Door zijn fietsavonturen is hij vaak maanden van huis. Dan kan hij niet bij zijn 25 koeien zijn die hij puur voor de hobby houdt. In die periode laat hij de zorg voor zijn dieren over aan enkele buren. Tot zijn dertigste was hij nog fanatiek koeienboer, maar toen nam de passie voor fietsen de overhand. Samenleven met een vrouw heeft hij ook geprobeerd, maar dat werkte niet. Verbaarschot voelt zich prettiger alleen. Zo min mogelijk gedoe aan zijn hoofd, gaan en staan waar hij wil.

Het vrije leven van de boer zit ook in hem, al heeft hij het nieuws volgend al lang begrepen dat die vrijheid aan banden is gelegd. Hoe kijkt hij naar de boerenacties? ,,Het moet allemaal wat minder met de boerenbedrijven", begint hij. ,,Het stikstofprobleem bestaat in mijn ogen niet. Dat is neergezet door bureaucraten. Dat de boeren daarom actievoeren vind ik goed, zolang ze maar niet andere mensen daarmee lastigvallen."

Zelf blijft hij dromen van voltooiing van zijn wereldreis. Concrete plannen voor het afleggen van 'het laatste stukje' - 6500 kilometer van Los Angeles naar Panama - heeft hij nog niet. Het wordt hoe dan ook zwaar, want de jaren beginnen te tellen en zijn gepijnigde botten - hij brak heup, arm, benen, drie keer zijn sleutelbeen - geven ook wat minder mee. ,,Ik ben nu taaier dan toen ik dertig was, maar ik merk ook dat het allemaal wat moeizamer gaat. Je moet aan de gang blijven. Soms voel ik me een oud manneke. Ik plan dus niet meer te ver vooruit, het is goed zo."