Volledig scherm
© ED

Kleurrijk Grijs (11): Lichtpuntje van de dag

EINDHOVEN - ED-kunstredacteur Rob Schoonen verblijft vijf weken als schrijver in zorginstelling Parc Gender. Met een wat andere dan gewone blik kijkt hij hoe het allemaal reilt en zeilt in een verzorgingshuis. Hij neemt waar en legt vast, in woord en beeld.

Ze schat dat vier van haar ploeg van de in totaal 25 collega’s thuis zit: burn-out. "Ja, dat is veel. De werkdruk is heel groot. Dat hoor je vaak, maar het is het écht zo, vooral in de ouderenzorg."

Emy van Laarhoven is met haar 24 jaar een van de jongste werknemers bij Parc Gender, waar de gemiddelde leeftijd rond de 45 schommelt. Even voor alle duidelijkheid: ze heeft het enorm naar haar zin en vindt het werk 'afwisselend' en ‘boeiend’, maar wat meer lucht, lees: meer armslag om je werk beter te kunnen doen, zou fijn zijn. En ook: wat meer erkenning van de overheid zou op zijn plaats zijn, zeker als het gaat om ouderenzorg, want dat is een ondergeschoven kindje.

'Boeiend werk'

Quote

Niet een van de docenten is werkzaam in een verzor­gings­huis, vind je dat niet raar?

Emy van Laarhoven

Vorig jaar oktober is ze begonnen bij Vitalis met het diploma SPH (sociaal pedagogische hulpverlening) op zak en nu studerend voor verpleegkundige. "Dat je zowel met het lichamelijke als met geestelijke zaken bezig bent, dat interesseert me heel erg en dat maakt dit werk zo boeiend", aldus Van Laarhoven. "Op het ene moment ben je bezig om bij iemand steunkousen aan te trekken, dan maak je een praatje met iemand die wat eenzaam aan de ontbijttafel zit en wat later zet je een spuit bij iemand of verzorg je een wond."

Van Laarhoven was geroerd door de familie die speciaal voor haar terugkwam na het overlijden van een familielid. "Die stelde het zeer op prijs dat ik zo oprecht was geweest en dat ik zo’n goed contact had met die vrouw. Dat is toch mooi als mensen dat zeggen? Laatst kwam ik terug van vakantie, werd ik door iedereen zo hartelijk begroet, ik voelde me net een bekende Nederlander", lacht Van Laarhoven. Maar het meest indrukwekkende is misschien nog wel de dankbare oogopslag van iemand waar ze even een fijn gesprek mee heeft kunnen voeren: "Want er is veel eenzaamheid hier hoor. Zo'n gesprekje zien zij dan als het lichtpuntje van de dag. Daar ben ik dan op mijn beurt weer blij mee."

Ze moet nogal eens aan vriendinnen uitleggen waarom ze heeft gekozen voor dit werk. "Maar dit is toch veel diverser dan wat je bijvoorbeeld in een ziekenhuis kunt doen? Ik denk dat veel mensen geen goed beeld hebben van ouderenzorg. Ook op de opleiding trouwens; die is helemaal gericht op ziekenhuizen. Niet een van de docenten is werkzaam in een verzorgingshuis, vind je dat niet raar?"

Volledig scherm
Emy van Laarhoven. © rob schoonen
ED gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. Stigmama: naar de kapper

    Stigmama: naar de kapper

    In de 'grotemensenwereld' is een aantal zaken behoorlijk vanzelfsprekend. En een daarvan is het onderhoud van je eigen lijf en uiterlijk. Zo poetst de gemiddelde mens zijn of haar tanden minimaal 2 keer per dag. Voor het meer specialistische onderhoud van je gebit ga je minimaal jaarlijks naar de tandarts of naar de mondhygiënist. Daarnaast was en kam je je haar, je doet er misschien zelfs een beetje gel in en je zorgt ervoor dat je kleding netjes en verzorgd is. De een doet er iets meer aan dan de ander en er zijn zelfs mensen die er in doorslaan omdat ze geobsedeerd zijn door hun uiterlijk, maar de meeste mensen houden het bij 'gewoon verzorgen'.

In samenwerking met indebuurt Eindhoven