Volledig scherm
© ED

Kleurrijk Grijs (12): Meisje-met-de-poes is zoek

EINDHOVEN - ED-kunstredacteur Rob Schoonen verblijft vijf weken als schrijver in zorginstelling Parc Gender. Met een wat andere dan gewone blik kijkt hij hoe het allemaal reilt en zeilt in een verzorgingshuis. Hij neemt waar en legt vast, in woord en beeld. 

Tja, die koffie – met een beetje melk – mag dan wel voor haar neus staan, het schilderijtje waar ze mee bezig was is in geen velden of wegen te bekennen. De kwasten en het palet? Staan er. De verf? Idem. Beker met schoon water? Ook present. Fijn, mooi; ze kan zó aan het werk. Maar waar is het meisje-met-de-poes dan?

Vorige week was mevrouw Toffolo (93) eraan begonnen tijdens de creatieve ochtend in Parc Gender. Daar komen steeds zo’n vijftien bewoners bij elkaar om te schilderen en tekenen. Ook mevrouw Toffolo is steevast van de partij en ze was heel blij met de tekening van het meisje-met-de-poes. Het deed haar denken aan een borduurwerkje dat ze heel lang geleden had gemaakt. Als klein meisje, in haar geboorteland Italië. Dat was ook een afbeelding van een meisje, met een soort rode capuchon, als Roodkapje, snapt u wel? Met een poes op haar armen. Heel lief. En daar had ze dus een tekening van gemaakt, op een stuk doorzichtig plastic. Om daar op te gaan schilderen; met glasverf. Dat soort schilderijtjes maakt ze vaak, die kan ze dan ophangen voor de ramen in haar appartement. Een soort glas in lood wordt het dan – heel mooi, snapt u? Maar dan moet je natuurlijk wel die tekening hebben.

Quote

Hé, blijf eens van de stoel af, daardoor ga ik bibberen!

Mevrouw Toffolo.

De drie dames die de creatieve ochtend begeleiden, Ellis Deveaux, Tineke Hoff en Jacqueline Leusink, vlooien de opbergruimte uit; halen alles ondersteboven. Er wordt zelfs achter en onder de bergkasten gekeken, maar daar komt een onsje of wat stof achter vandaan, maar geen tekening van meisje-met-poes.

Het alternatief; een klein vogelhuisje dat kan worden beschilderd, wordt door mevrouw Toffolo als een acceptabel alternatief beschouwd. Voor eventjes dan, want in het achterhoofd blijft het knagen, die verloren tekening: ,,Dat vind ik echt heel erg jammer”, zegt nog maar eens, intussen takjes en besjes op het vogelhuisje schilderend – met opmerkelijk vaste hand. Intussen is er een trapleer ergens vandaag gehaald en worden in het opberghok ook de bovenkanten van de kasten grondig bekeken. Ook daar van alles, maar geen blad papier met tekening…

Mevrouw Toffolo sopt kordaat een lange vinger in haar koffie en probeert vervolgens een musje op het vogelhuisje te schilderen, maar wordt daarbij gehinderd door een andere bewoner die per abuis tegen haar stoel aan tikt: ,,Hé, blijf eens van de stoel af, daardoor ga ik bibberen!” De andere bewoner verstijft, het musje krijgt vervolgens een bek en staart zoals het hoort.

Tekst gaat verder onder de foto.

Volledig scherm
Mevrouw Toffolo © rob schoonen

Intussen zijn andere bewoners druk met hun vogelhuisjes, met landschappen (opmerkelijk veel zeegezichten) en bloemstillevens. Er zijn er die al jarenlang schilderen – en dat is te zien – anderen geven er de voorkeur aan om allerhande glittertjes op hun vogelhuisjes te plakken: ,,Dat vinden de kleinkindjes hartstikke mooi!”

Mevrouw Toffolo monkelt nog wat: ,,Ik blijf het heel erg jammer vinden dat die tekening kwijt is.” Wat later zit ze buiten, op het terras, in de schaduw van een parasol, genietend van Italiaans aandoende temperaturen. Haar ogen zijn dicht. Misschien droomt ze wel, van een borduurwerkje. Van een meisje met een poes op haar arm.

In samenwerking met indebuurt Eindhoven