Volledig scherm
© ED

Kleurrijk Grijs (14): Over leen-opa’s en wat extra groente

EINDHOVEN - ED-kunstredacteur Rob Schoonen verblijft vijf weken als 'artist in residence' in zorginstelling Parc Gender. Met een wat andere dan gewone blik kijkt hij hoe het allemaal reilt en zeilt in een verzorgingshuis. Hij praat veel met bewoners en verzorgers, neemt waar en legt vast in woord en beeld.

Haar lach hoor je drie gangen verderop nóg. Het is zo’n lach waar je goede zin van krijgt. Da’s een prima eigenschap voor iemand die achter de bar staat; vrijwel altijd vrolijke gezichten daar dus.

Bar van Parc Gender

Vanaf vandaag moet de bar van Parc Gender het echter zonder Ellis Deveaux doen. Na een jaar werken met het paarse overhemd en de zwarte sloof, heeft zij ontslag genomen. Er moest bezuinigd worden en dat zou onder meer inhouden dat zij vooral in de weekenden moest werken. ,,En mijn man werkt in het buitenland en is alleen in de weekeindes thuis. Tja, dan is de keuze toch wel snel gemaakt.” Een besluit dat ze met pijn in het hart heeft genomen, want het werk in Parc Gender vindt Deveaux – ‘ik ben echt een horeca-mens – heel erg fijn.

Ze woont in de buurt en maakte zo kennis met het Genderparkfestival, drie jaar geleden. ,,Ze zochten vrijwilligers en na dat feest heb ik aangegeven dat ik graag vrijwilligerswerk wilde doen op het creatieve vlak. Sindsdien doe ik dat, met anderen, op de vrijdagochtend en binnenkort ook op de woensdag. Niet veel later deed ik ook vrijwilligerswerk achter de bar, en dat werd een betaalde baan, eerst voor 4, later voor 10 uur.”

Omgang met mensen

Dat je kunt omgaan met mensen, dat is waarom ze haar hart heeft verpand aan de horeca. ,,Zeker als je ze een beetje leert kennen, dan is dat zo fijn.” De sfeer en de gezelligheid spreken haar aan bij Parc Gender: ,,Dit is echt een warm bad, een beetje familie, zo voel ik dat toch. Heel liefdevol vind ik het hier – ik noem de bewoners niet voor niets mijn leen-opa’s en oma’s.”

Volledig scherm
Ellis Deveaux © Rob Schoonen

Memorabele momenten zijn er genoeg: ,,Bewoners die ‘s avonds verdwalen en die je dan eventjes terug brengt naar hun kamer. Mensen die vallen, en die een weekje nadien plotseling zijn overleden, ja, dat hakt er flink in. Heb wel eens een traantje gelaten ja.” Ze heeft er toch nooit aan gedacht om in de zorg te gaan werken. ,,Nee, daar heb ik het geduld niet voor joh. De horeca is juist leuk omdat het zo afwisselend is. Elke dag dezelfde mensen wassen, aankleden en zo, daar zit toch een zekere routine in. Nee, dan schenk ik liever een kopje koffie en maak een praatje.”

De reorganisatie die 1 september ingaat, houdt in dat al het horecapersoneel op alle plekken inzetbaar moet zijn. ,,Maar dan bouw je volgens mij dus niet een band op met de bewoners; dan weet je door die wisselingen niet wie dement is, en weet je ook niet wie wat extra groentes nodig heeft omdat je hebt gezien dat die mevrouw wat is afgevallen… De zorg wordt daardoor onpersoonlijker. Heel spijtig.”

In samenwerking met indebuurt Eindhoven