Volledig scherm
Kleurrijk grijs vignet serie Rob Schoonen artist in residence in zorginstelling Parc Gender. © ED

Kleurrijk Grijs (15): Ik ben de oudste autist van Nederland

EINDHOVEN - ED-kunstredacteur Rob Schoonen verblijft vijf weken als 'artist in residence' in zorginstelling Parc Gender. Met een wat andere dan gewone blik kijkt hij hoe het allemaal reilt en zeilt in een verzorgingshuis. Hij praat veel met bewoners en verzorgers, neemt waar en legt vast in woord en beeld.

Autismebegeleidster Jacqueline Zuidweg doet de deur open van het appartement, maar daarna neemt hij het met ferme stem duidelijk over: Wiet Regout. 91 jaar. Op z’n 79e gediagnosticeerd als autistisch. Afgestudeerd in rechten, tegen zijn zin in, ‘maar vader wilde dat’, en of ik hem maar even wil volgen want ‘u moet het hele appartement zien, dan weet u wie ik ben’.

En zo stappen we van de hal (boeken en knipsels en beeldjes) naar de woonkamer, waar een in filosofie en religie gespecialiseerde boekwinkel lijkt te zijn ontploft: overal boeken en knipsels en mappen en nog meer documentatiemateriaal. Maar tijd om te kijken hebben we niet, want we schuifelen naar de badkamer ‘moet u ook zien’ en op naar de studeerkamer, met computer ‘dit is het hok van de ergernissen meneer, ik ben een alpha, een echte, en dit ding – hij wijst naar de computer – doet niet wat ik wil’ en tot slot gaat het tochtje naar de slaapkamer, waar ook een fiks aantal boeken en knipsels het beeld bepaalt. Dat waren de eerste vijf minuten van de ontmoeting.

Autisme

De volgende anderhalf uur spreekt Regout over zijn leven, zijn bijzondere leven, dat goeddeels werd en nog altijd wordt gestuurd door zijn autisme, dat hij pas op 79e kreeg te horen: ,,Nu ben ik 91 en durf te beweren dat ik de oudste autist van het land ben.” Hij grinnikt erbij. Om vervolgens uitvoerig te verhalen over zijn liefde voor taal: hij kent er acht. ,,Maar mijn voorkeur gaat uit naar het Grieks omdat ons denken Grieks georiënteerd is. En dat is weer heel anders dan het Romeins. Maar dat weet u ongetwijfeld. Ja meneer: de Griekse wereld is een echt grote wereld.”

Opgegroeid in een gezin met 16 kinderen sloft Regout door het gymnasium en worstelt zich door acht jaar kostschool en tot slot door die rechtenstudie. Daarna gaat het van mislukte stages naar flink wat jaren in Australië, waar hij van alles en nog wat doet, tot en met het geven van danslessen aan toe. Een familiereünie is reden om half jaren zestig terug te komen naar Nederland, ‘maar ik had nog wel de Australische nationaliteit hè’. Hij wordt hoofd van een vertaalafdeling van een commercieel bedrijf en komt ook nog te werken op de immigratieafdeling van de Australische ambassade in Den Haag: ,,Dat vond ik echt heel fijn om te doen”. Maar, hij maakt een domme fout en wordt ontslagen, zeer tot zijn verdriet.

Gedwongen huwelijk

Hij vindt toch weer ander werk en leert op de tennisbaan een vriendin kennen. Er volgt een gedwongen huwelijk: ,,Maar dat houdt maar een paar dagen stand”, monkelt Regout. Hij gaat zich meer en meer interesseren voor religie, wil monnik worden, maar wordt bij de broeders in Zundert ietwat bruut de deur gewezen: ,,Tja, ik was gescheiden hè, en er werd gezegd dat ik geen roeping had. Belachelijk natuurlijk, maar ja…”Hij reist verder en komt via de Norbertijnen in Heeswijk-Dinther terecht bij de Byzantijnse kerk.

En nu zit hij in Parc Gender, verzamelt boeken en tijdschriften en knipsels op het gebied van filosofie, religie, psychologie en alles wat van doen heeft met ‘het leven’. Niet voor niets hangt er aan zijn televisie een stuk papier met ‘Waarom?’ erop geschreven. ,,Ja, ja – dat is natuurlijk de vraag hè?! De meest essentiële vraag. Waarom ben ik hier op deze aardkloot? En u? Het is heel goed om je zo af en toe die vraag te stellen. En na te denken over een antwoord. Dat is belangrijk meneer, heel belangrijk.”

Volledig scherm
Wiet Regout © ED

In samenwerking met indebuurt Eindhoven