Volledig scherm
Rob Schoonen is 'artist in residence' in zorginstelling Parc Gender. © ED

Kleurrijk Grijs (18): Oorverdovend stil in
nachtelijk Parc Gender

EINDHOVEN - ED-kunstredacteur Rob Schoonen verblijft vijf weken als 'artist in residence' in Kunstblok in zorginstelling Parc Gender. Met een wat andere dan gewone blik kijkt hij hoe het allemaal reilt en zeilt in een verzorgingshuis. Hij praat veel met bewoners en verzorgers, neemt waar en legt vast in woord en beeld. Vandaag deel 18.

Voor de eerste keer hoor ik de deuren openschuiven. Met een zachte zoefff heten ze me welkom in een leeg Parc Gender. Het is dinsdagavond, een uurtje of 9, en het is oorverdovend stil en leeg in het verzorgingshuis.

De bar, waar gewoonlijk altijd wel iemand koffie drinkt of waar het spoelapparaat met veel getingel wordt gevuld; niets en niemand. Zelfs Gerrit, toch vaste prik op de-stoel-langs-de-ingang, ook hij ontbreekt. In het restaurant, even verderop, geen gebabbel van bewoners, geen gelach en ook geen serieuze gesprekken: stilte alom. Het ruikt er wel een beetje, naar worstenbroodjes.

De gangen verderop herbergen nu geen druk werkende mensen van verschillende afdelingen, maar dichte deuren. Voor een daarvan staat, veelzeggend, een krat met daarin tien kegels en een bal. Deze middag is er weer gespeeld en een van de vrijwilligers kon het materiaal waarschijnlijk niet kwijt in het opberghok.

Artikel gaat  verder onder de foto

Volledig scherm
Elke gang in Parc Gender is stil en leeg © ED

In de stilteruimte branden, heel opmerkelijk, nog een aantal waxinelichtjes. Het maakt, op een merkwaardige manier, de avond iets minder stil. In de ruimte waar veel van de bewoners steevast samenkomen, in de huiskamer op de derde verdieping, verwacht ik toch op z’n minst iemand die televisie kijkt of een boekje leest. Maar ook daar is het oorverdovend leeg en donker. Door de ruit naast de deur zie ik dat de tafels voor het ontbijt al zijn gedekt; borden, bestek, kopjes, lepeltjes en ook de pindakaas en de melkhagelslag staan klaar – keurig in het gelid. Dan wordt ook wel duidelijk waar iedereen is, want uit de kamers, op welke gang en op welke verdieping dan ook, klinkt het geluid van tv’s – niet te zacht. Maar bij een aantal bewoners is het stil en is het donker; een flink deel van Parc Gender slaapt al.

Terug naar de logeerkamer passeer ik een toilet met de deur half open. Binnen is het enorme smeerboel, de poep zit niet in, maar vooral naast de pot en op de vloer. Bruine voetstappen glibberen naar buiten.

In een klap ben ik terug in het verpleeghuis van mijn vader, tientallen jaren terug. Na een uitstapje moest hij naar de wc en in die kleine ruimte heb ik toen voor het eerst mijn vader verschoond en een nieuwe luier omgedaan. Ik weet niet of pa dat ooit bij mij heeft gedaan – zo’n type was het niet – maar ik vond het toen een heel bijzonder moment. Dat schiet door mijn hoofd, kijkend naar die smeerboel. En vind het jammer dat hier niet iemand was om een luier te regelen en de bewoner even terug naar bed te brengen.

Volledig scherm
De stilteruimte in Parc Gender © rob schoonen

In samenwerking met indebuurt Eindhoven