Volledig scherm
Kleurrijk grijs vignet serie Rob Schoonen artist in residence in zorginstelling Parc Gender. © ED

Kleurrijk Grijs (19): Laten we elkaar alsjeblieft een beetje verwennen

EINDHOVEN - ED-kunstredacteur Rob Schoonen verblijft vijf weken als 'artist in residence' in Kunstblok in zorginstelling Parc Gender. Met een wat andere dan gewone blik kijkt hij hoe het allemaal reilt en zeilt in een verzorgingshuis. Hij praat veel met bewoners en verzorgers, neemt waar en legt vast in woord en beeld. Vandaag deel 19.

De paraplu’s, die vallen gelijk op als je de entreehal van Parc Gender binnenstapt. Aan het plafond hangen ze, een stuk of vijftien exemplaren. Grote, kleine, zwarte en ook kleurrijke met Walt Disneyfiguurtjes erop. Waarom hangen die dingen daar?

Volledig scherm
Interieurarchitect André van der Gun. © Rob Schoonen

André van der Gun was verantwoordelijk voor de inrichting van Parc Gender en had onder meer voor de hal een plan bedacht. ,,Die paraplu’s hebben te maken met de kinderhoek die ik graag in het midden van de hal wilde maken. Ja, op de meest prominente plek van Parc Gender een kinderhoek. Een kinderplek met een pipo-wagen, waarin kinderen kunnen spelen. En waar de ouders of grootouders eromheen dus steeds prima zicht op hebben. Dat was het idee. En om die plek te benadrukken en om een kindersfeer op te roepen, bedacht ik om paraplu’s aan het plafond te hangen. 

Vrolijk

Waarom paraplu’s? Dat weet ik niet precies; het maakt vrolijk, toch? Paraplu’s hebben iets flierefluiterigs, een beetje tralalala, gewoon fijne gekke dingen, dat gevoel krijg ik erbij. Ik had er ook slingers bij bedacht, maar dat kregen we niet voor elkaar vanwege de brandveiligheid. En ook die pipowagen en zo, het is er allemaal niet van gekomen helaas, het viel buiten het budget. Alleen die paraplu’s en dat kleine zitje bleven over. Heel jammer.”

Van der Gun heeft een bureau in interieurarchitectuur in Goirle en was verantwoordelijk voor de inrichting van flink wat café’s, restaurants, zorginstellingen en zelfs het Willem-II-stadion in Tilburg. Voor Vitalis is het bureau nu heel druk in de instellingen Kronehoef en Brunswijck in Eindhoven. Drie jaar geleden werd Parc Gender opgeleverd. Die wordt nu door veel betrokkenen de mooiste zorginstelling van de koepel genoemd.

Van der Gun wilde ook perse een muziekkamer in het door Pauwert Architectuur gerealiseerde complex. ,,Het lijkt mij heerlijk om - in een omgeving als deze - samen met anderen muziek te kunnen maken. In een aparte kamer. Nou, dat vonden ze hier allemaal wel leuk, maar niet zo nodig. Ik heb toen tegen Paul de Bruin – toenmalig directeur - gezegd ‘als jij zorgt voor die ruimte, dan zorg ik voor het eerste instrument’. Ik heb toen een gitaartje gekocht, en tijdens de eerstvolgende bouwvergadering ben ik spelend die vergadering binnengestapt. En die ruimte kwám er. En ook een viool, een accordeon en meer instrumenten.”

Hetzelfde gevoel als thuis

Eigenlijk wil Van der Gun in een verzorgingshuis hetzelfde gevoel teweegbrengen als thuis. ,,Ja. Het moet een wereld zijn die toegankelijk is, hetzelfde gevoel heeft als thuis, dezelfde kwaliteit en uitstraling… Ja, het moet ook mooi zijn; laten we elkaar alsjeblieft een beetje verwennen! Laten we ervoor zorgen dat de mensen die hier zijn, zich prettig voelen en laten we er alsjeblieft geen bejaardenhuis van maken met alles wit-wit-wit en steriel en kaal en koud…”

Volledig scherm
De hangende paraplu's, als onderdeel van een kinderhoek die er helemaal niet kwam. © Rob Schoonen

De patio, daar was eigenlijk niets voor gepland, maar daar wilde Van der Gun een vijver met vissen en een kooi met vogels en daar mogen van mij ook konijnen rondhuppelen. Nou, dan bots je gelijk weer op een ferm ‘nee’. Die nee-cultuur is nogal sterk in de zorgsector heb ik gemerkt. Hier viel het over het algemeen wel mee hoor.”

Werkstukken

Mensen deelgenoot maken van het gebouw, een ander belangrijk onderdeel van zijn werkwijze. Zo zijn de stoffen kleedjes op de zijkanten van de kasten door bewoners en medewerkers op de kasten bevestigd en hebben medewerkers alle werkstukken gemaakt die hangen op de wanden van de verpleegafdelingen. ,,Mensen bij hun gebouw betrekken, dat is zo logisch.”

Of hij zelf naar een verzorgingshuis wil, als dat aan de orde is? Lachend: ,,Nou, ik ben getrouwd met een jonge vrouw… Ha, ha! Maar, mocht het toch nodig zijn, dan wil ik wel graag naar het Rosa Spier Huis (woon- en werkplek voor oudere kunstenaars in Laren , red.). Ik geloof in huizen voor min of meer gelijkgestemden; daar zit volgens mij veel meer levensgeluk, daar delen ze veel meer, doen ze meer dingen samen, als in een huis als dit. Ik begrijp dat je dat niet overal kunt realiseren, maar dat zou eigenlijk wel moeten.”

In samenwerking met indebuurt Eindhoven