Volledig scherm
© ED

Kleurrijk Grijs (20): ‘Het water trekt altijd’

EINDHOVEN - ED-kunstredacteur Rob Schoonen verblijft vijf weken als 'artist in residence' in Kunstblok in zorginstelling Parc Gender. Met een wat andere dan gewone blik kijkt hij hoe het allemaal reilt en zeilt in een verzorgingshuis. Hij praat veel met bewoners en verzorgers, neemt waar en legt vast in woord en beeld. Vandaag deel 20.

Het leven van Joke Verhoeven (1941) is als iedereen, zo geeft ze aan, maar haar jeugd verschilt nogal met de andere bewoners van Parc Gender. Haar ouders zaten op een Kempennaar, later op een Rijnaak en dus is zij een schippersdochter en daar is ze bijzonder fier op.

Wat een meisje doet heel de dag op een boot? ,,Nou, tijdens het varen eigenlijk niet veel. Bij vader kijken in de stuurhut, moeder helpen, een beetje lezen. En heel veel kijken, want op de Rijn, met al die vergezichten en kastelen: da’s machtig mooi hoor.” In de havens was het hard werken: ,,Soms wel van de ochtend tot ’s nachts aan toe. Want die mannen werkten in ploegendiensten en daar heb je je maar naar te voegen. En bij slecht weer, dan weer de luiken erop en eraf, want die palmpitten of zo mochten niet wakker worden. En dat allemaal midden in de nacht.”

Volledig scherm
De rijnaak waarop Joke Verhoeven heeft gevaren. © rob schoonen

De kostschool, in Made, was een ramp. ,,Dat was een streng regime hoor bij de nonnen. Je had alleen een bed, een lampetstel (‘met alleen maar koud water’) en een kast voor je kleren. Met voor elke cel een gordijntje.” Nadeel was ook dat wanneer de boot met pa en ma in Duitsland lag, zij en haar twee zussen op kostschool moesten blijven. ,,Ook een keer met Sinterklaas. Nee. Dat was zeker niet leuk.” Ook bij haar communie schitterden haar ouders door afwezigheid. Bijkomend probleem: al haar kleding was vuil. Ze heeft toen zelf het witte, vuile kraagje van een jurk losgemaakt, omgedraaid en weer vastgemaakt. Nu ze het vertelt, schiet Joke Verhoeven vol; zo vreselijk vond ze dat moment.

Het leven op een boot vindt ze nog altijd heerlijk: ,,De variatie, elke dag is anders, nieuwe mensen: mooi! Weet je, het water trekt altijd.” Geen zin meer om nog eens het water op te gaan? ,,Nou, ik zou wel eens een Rijnreis willen maken, maar mijn man Harrie heeft daar niet zo’n zin in.” Die levert gelijk commentaar: ,,Ho, ho, ik wil best hoor….”

Volledig scherm
Joke Verhoeven. © rob schoonen

In samenwerking met indebuurt Eindhoven