Volledig scherm
Kleurrijk grijs vignet serie Rob Schoonen artist in residence in zorginstelling Parc Gender. © ED

Kleurrijk Grijs (22): Zondagmiddag is
alles anders

EINDHOVEN - ED-kunstredacteur Rob Schoonen verblijft vijf weken als 'artist in residence' in Kunstblok in zorginstelling Parc Gender. Met een wat andere dan gewone blik kijkt hij hoe het allemaal reilt en zeilt in een verzorgingshuis. Hij praat veel met bewoners en verzorgers, neemt waar en legt vast in woord en beeld.

Voor veel bewoners rijgen de dagen zich aaneen; is er amper onderscheid tussen de maandag of de donderdag. Hadden ze vroeger geen tijd genoeg, nu hebben ze die te over en maken ze zich dus geen zorgen meer over zoiets als een agenda. Een uitzondering: de zondag. Want die is speciaal.

Visite

Want dan komt de visite. Veel visite. Dan zijn de parkeerplaatsen tot de laatste stoep bezet, doet de fietsenstalling denken aan die bij het station en staat binnen een rollator broederlijk naast een kinderwagen. Op zondagmiddag is het restaurant tot de laatste stoel bezet en is het in de bar op sommige momenten alle hens aan dek.

Volledig scherm
Zondagmiddag in Parc Gender. © rob schoonen

Op de zondagmiddag kleuren hoge peuterstemmen de ruimtes en zie je opa’s en oma’s tevreden glimmend stukken appeltaart naar binnen lepelen en worden zakdoeken (‘wat is dat voor een ding opa?’) gebruikt om ijs van kindermonden te vegen. Dan staan de deuren naar de binnentuin en het terras vaak open en klaagt daar nu niemand over. Want zoons, dochters en diens kinderen maken dat deze middag voelt alsof het weer ouderwets thuis is. Op andere dagen wordt er nogal eens geklaagd en dan liggen binnen een paar minuten alle ziektes, kwalen en andere ellende uitgebreid op tafel. Nu is het genieten van de septemberzon, een tweede glas witte wijn (‘welja, waarom niet’) en vooral, van elkaar.

Er gebeurt veel

Op deze middag schuift de echtgenote een half koekje in de mond van haar man, die dat vervolgens in vijf minuten - buitengewoon tevreden - wegsabbelt. Zitten drie zussen wat samenzweerderig met moeder rond een tafel schijnbaar gewichtige zaken te bespreken om vervolgens – in koor – in een daverende lach uit te barsten: de vogels in de volière zijn er zowaar even stil van. Maar dan rijgt het gekwetter van de zebravinkjes zich moeiteloos met het gebabbel van de kinderen en ouders. Een tafel verderop houdt een jonge vrouw de handen van een bewoner vast; er wordt niet gesproken, het gebaar volstaat.

Er gebeurt veel op een zondagmiddag in Parc Gender.

In samenwerking met indebuurt Eindhoven