Volledig scherm
Kleurrijk grijs vignet serie Rob Schoonen artist in residence in zorginstelling Parc Gender. © ED

Kleurrijk Grijs (3): De macht van de getallen

EINDHOVEN - ED-kunstredacteur Rob Schoonen verblijft vijf weken als 'artist in residence' in zorginstelling Parc Gender. Met een wat andere dan gewone blik kijkt hij hoe het allemaal reilt en zeilt in een verzorgingshuis. Hij praat veel met bewoners en verzorgers, neemt waar en legt vast in woord en beeld. Vandaag deel 3 van de serie Kleurrijk Grijs. 

Sommige momenten zijn bijna heilig verklaard in Parc Gender; daar kom je dus niet aan. De kienavond op maandag is zo’n moment. In zaal Genderzicht op de eerste verdieping hebben zich ruim 60 bewoners verzameld. Plus een pluk vrijwilligers die de avond strak leidt. Want een kienavond, dat is ontspanning, zeker wel, maar serieus is het ook. En niet zo’n beetje.

Artikel gaat verder onder video

Dus met een of twee ‘plankjes’ voor je op de tafel en een kop koffie of thee ernaast, kom je het deel voor de pauze wel door. En denk niet dat je zomaar ergens kunt gaat zitten, want dat wordt niet op prijs gesteld. Iedereen hier heeft een vaste stoel en daar ga je dus níet op zitten. Doe je dat wel, dan volgen dodelijke blikken en een minzaam uitgesproken ‘dat is mijn plaats!’ Want die stoel is veel meer dan die stoel alleen; dat is zoiets als een verworven recht, met je vaste kien-partners op de stoelen naast en voor je. Die elke kienavond eenzelfde drankje drinken en weten dat je recent bent geopereerd en daar belangstellend naar vragen. Die geen onzinnige dingen zeggen over je overleden partner en die het kleingeld voor het glaasje wijn – keurig uitgeteld - al klaar hebben liggen. Dat is vertrouwd, dat is bekend terrein en dat voelt goed; maakt de avond aangenaam.

Muisstil 

Dat doet ook de getallen-mevrouw. Met een heldere, niet mis te verstane stem roept zij de getallen door de microfoon en als ze dat doet, is het muisstil in de zaal. ‘12’, klinkt het. En dan ‘64’. Mocht iemand dat net niet goed hebben opgevangen: ‘zei ze nou 63?’, dan wordt fluisterend het correcte getal doorgegeven: ‘Neehe; 64!’. ‘O. Dankjewel…’

Naast de getallen-mevrouw zit de prijzen-mevouw. Die rangschikt de prijzen zodat er mooi pakket ontstaat, dat de getallen-mevrouw dan weer keurig in een plastic tasje doet. Daar zit dan bijvoorbeeld een handdoek in, een washandje en een stuk zeep. Of etenswaren die bij elkaar passen. Dat tasje wordt vervolgens overhandigd aan de cadeau-meneer. Want de kien-mensen halen niet zelf hun prijzen op, no way - die worden steeds keurig bezorgd door de cadeau-meneer, die bij overhandiging steeds iets meldt als: ‘Nou, jij kunt je woensdag lekker uitleven op de markt’, bij een tegoedbon voor die markt .

Militaire operatie

Na het eerste deel is er een pauze en dan volgt een soort van militaire operatie waarin de vrijwilligers zich ontfermen over ‘hun’ tafels. Die weten ze in no time van kopjes en schoteltjes te ontdoen en al even snel worden bestellingen opgenomen, ofschoon dat eigenlijk overbodig lijkt: ‘Het was een zoete witte wijn, toch, Nel?’ Ook hier is vertrouwdheid een groot goed, en maken die bekende, dikwijls kleine dingen de avond tot een succes. Om die reden moet de ene vrijwilliger zich ook niet gaan bemoeien met de tafel van zijn collega, want dan gaan zaken mis; is die vertrouwdheid doorbroken en worden mensen kriegel.

Intussen wordt naast mij het schuifje over het getal ‘11’ getrokken. En daarna over de ‘34’. Maar dan trommelen de vingers alleen maar, wordt er wat goedmoedig gemopperd op het tafeltje even verderop, dat alweer heeft gewonnen (‘ik had toch geen plant gehoeven, die heb ik genoeg’). Maar dan gaat het schuifje over de ‘69’. Nog één te gaan, nog één! Het is een mooie avond.

Volledig scherm
© Rob Schoonen

In samenwerking met indebuurt Eindhoven