Volledig scherm
© ED

Kleurrijk Grijs (4): 'Ik wil veel en moet niks'

EINDHOVEN - ED-kunstredacteur Rob Schoonen verblijft vijf weken als 'artist in residence' in zorginstelling Parc Gender. Met een wat andere dan gewone blik kijkt hij hoe het allemaal reilt en zeilt in een verzorgingshuis. Hij praat veel met bewoners en verzorgers, neemt waar en legt vast in woord en beeld.

"Op een goede dag zie je iets, dat vind je leuk en dan neem je het mee." Zo simpel was het, meer dan twintig jaar geleden. Het eerste magneetje-met-afbeelding ging in de koffer en kreeg een permanente plek op de koelkast van mevrouw Jeanneke van Dongen. Op 6-hoog in Parc Gender. Inmiddels heeft ze er meer dan zeventig: "Ik weet eigenlijk niet precies hoeveel het er zijn", lacht ze.

De eerste? "Phoe, dat weet ik niet precies…" Dat zal die van Ameland zijn, helpen dochters Susanne en Hanneke. "Dat zou zomaar kunnen", knikt moeder. "En nu neem ik ze niet meer zelf mee, maar wel mijn kinderen en kleinkinderen. Die weten dat ik dat leuk vind, dus dat is heel aardig van ze."

Agenda's van veertig jaar terug

Mevrouw Van Dongen (83) kan niets weggooien, dat heeft ze weer van háár moeder. Voor de verhuizing naar Parc Gender, afgelopen februari, was het een hele kluif om het huis leeg te krijgen: "We vonden zelfs agenda's van veertig jaar terug in kasten", aldus de dochters. "Ja, maar ik kan nu eenmaal niet zonder kalenders, weet graag wat ik moet gaan doen." Wijst naar de maandkalender aan de muur: "Dat zijn heel handige dingetjes hoor. Daar wordt alles opgeschreven, slim toch? Zo weet ik dat ik dinsdag naar het koor ga, en ook naar de quiz, woensdag naar het bloemschikken en donderdags is er ook iets…"

Volledig scherm
Jeanneke van Dongen.

Ze is geboren in Tilburg maar huist sinds de middelbare school in Eindhoven. Vaak verhuisd is ze, en ook dat heeft ze van haar moeder: "Die is echt heel vaak naar een andere plek gegaan, dat vond ze fijn. Zei ze op een goede dag: 'ik heb weer een mooie woning gezien', en hup; daar kwamen de verhuisdozen weer tevoorschijn."

Nu blijft ze voorlopig wel hier zitten, want het voelt goed. "Gelijk de eerste keer dat ik hier kwam, had ik het naar mijn zin. De sfeer is fijn, je kunt hier veel doen en ik zit hier lekker hoog; kan ik de stad mooi zien." Ze heeft ook - samen met de twee dochters - een appartement aan de achterkant van het complex bekeken, maar dat was een dooie boel. Want mevrouw Van Dongen houdt van beweging, leven in de brouwerij, en dan is het fijn dat bijvoorbeeld het oude TD-gebouw juist nu een nieuwe bestemming krijgt; "Daar gebeurt van alles, leuk!" Ze kan ook niet wachten tot die nieuwe torens bij het station worden gebouwd: "Ja, ja, ik zit hier lekker hoog en droog." "Ma noemt het wel eens haar penthouse. Hoe dan ook is ze hier niet op visite, maar echt thuis."

'Hekel aan mensen die traag lopen'

Beweging zit 'm ook in het wandelen: "Ik loop heel graag naar het centrum, dat is fijn." Op de achtergrond schudden de dochters vrijwel gelijktijdig het hoofd: "Beter niet, ma..." Vroeger liep ze wél hele afstanden, aldus Susanne en Hanneke. "Maar ik heb een hekel aan mensen die traag lopen. Die zou ik wel willen duwen… En sommigen gaan ook nog eens stil staan: tssss!" Mevrouw Van Dongen doet wat ze wil: "Ja, ik wil veel en moet niks. Misschien denken mensen dan wel eens 'wat een vervelend mens', maar dat is dan maar zo."

Wat de favoriete magneet is, was de vraag. Ze loopt naar het bord waarop het merendeel van de magneetjes is bevestigd en aarzelt, tussen die van Ameland en die van New York. Want die reis naar Amerika, dat was toch wel heel bijzonder, met haar broer. "Hebben we nog op de Twin Towers gestaan." Ze wrijft even met haar vingers over de skyline van de stad: fijne herinnerings-magneetjes zijn het. Niet meer en niet minder.

In samenwerking met indebuurt Eindhoven